Wymień twórców baroku i ich dzieła!! PILNE!!!!SZYBKO!!!! Natychmiastowa odpowiedź na Twoje pytanie. pata20083 pata20083 02.11.2009 Historia malarstwa europejskiego daje się dość jednoznacznie podzielić na poszczególne epoki od czasów prehistorycznych po koniec XIX wieku, który przyniósł niezwykłą różnorodność stylów i kierunków malarskich. Historia dwudziestowiecznego malarstwa to już kilkadziesiąt niezależnych opowieści, łączących się jedynie w Kultura baroku ze znacznej części kontynuowała nurt przemian zapoczątkowany przez humanizm i renesans (rozwój literatury tworzonej w językach narodowych, zainteresowanie kultura antyczną – już w mniejszym stopniu). Językiem elit stał się język francuski. Okres baroku możemy uważać za czas upadku szkolnictwa i uniwersytetów. Gospodarczy rozkwit XVII-wiecznej Holandii doprowadził do rozwoju malarstwa. Artyści holenderscy w większości malowali scenki rodzajowe, martwe natury, portrety, obrazy historyczne. Był to złoty wiek dla holenderskiego malarstwa, a protestanccy artyści tworzyli w nurcie realistycznego, świeckiego baroku. Zobacz stylowe obrazy retro do W zakresie słuchania i percepcji muzyki. Uczeń: 1) świadomie słucha wybranych dzieł literatury muzycznej (fragmentów lub/i w całości): A) reprezentatywnych dla kolejnych epok (od średniowiecza do współczesności), C) polskich pieśni artystycznych i patriotycznych, II. Język i funkcje muzyki, myślenie muzyczne, kreacja i twórcze Często przy obcowaniu z danym dziełem sztuki możemy zauważyć zmianę naszego stanu emocjonalnego. To wyjątkowa umiejętność dzieł, przez które artysta jest w stanie wpływać na widzów. Niekiedy przy oglądaniu jakiegoś dzieła pojawia się u nas uczucie smutku, nostalgii, tęsknoty. Innym razem możemy poczuć radość i euforię. Rbcz. Krótka charakterystyka epoki: Barok charakteryzował się różnorodnością tematów i form. Na określenie nowych tendencji w różnych krajach używano odmiennych terminów: gongoryzm – Hiszpania, marinizm – Włochy, sarmatyzm – Polska. Barok pojmowano jako sztukę kontrreformacji. Wizja świata była niespokojna i chaotyczna. Artyści zaczęli pokazywać w swoich postaciach niepokój, niepewność i niewiarę w możliwości człowieka. Nowa sztuka była początkowo skomplikowana, odwoływał się do intelektu odbiorcy. Artyści stosowali: koncept (łac. conceptus – ujecie) oryginalny pomysł kompozycyjny lub stylistyczny mający na celu zaskoczenie czytelnika, puetna – zaskakujące zakończenie utworu, dowcip – dostrzeganie niezwykłych podobieństw, paradoks – czyli myśl kłócąca się z powszechnym mniemaniem. Niezrozumiałą naturę świata najlepiej wyrażały sformułowania wewnętrznie sprzeczne. Świat nie jest harmonijnym porządkiem. Artyści widzą świat chaotyczny i zmienny. Sztuka opisująca taką rzeczywistość staje się śmiała, zaskakująca i dziwna. Podłoże społeczno-polityczne: 1545 – sobór w Trydencie, początki kontrreformacji, 1546 – pierwsze jezuicie kolegium w Polsce, 1600 – początek wojen polsko-szwedzkich, 1609 – rokosz Zebrzydowskiego, 1618 – początek wojny trzydziestoletniej, 1621 – bitwa z Turkami pod Chocimiem, 1648 – powstanie Chmieleckiego, 1651 – bitwa pod Beresteczkiem, 1655 – potop szwedzki, 1658 – wygnanie arian z Polski, 1655 – rokosz Lubomierskiego, 1673 – bitwa z Turkami pod Chocimiem 1683 – odsiecz Wiednia 1697-1763 – rządy Sasów w Polsce Barok to epoka pełna wojen domowych i kontrreformacji. Renesansowe nurty reformacji uległy załamaniu, a Kościół podjął próby reorganizacji. Na soborze trydenckim postulowano wzmocnienie władzy papieskiej, sformułowano oficjalną naukę Kościoła katolickiego oraz zaczęto przeciwdziałać reformacji. Utrwalenie zasad religii katolickiej miało przez sztukę o charakterze sakralnym, głównie przez architekturę, malarstwo, rzeźbę i literaturę. Wiele dzieł sztuki uległo zniszczeniu a ogłoszenie Indeksu ksiąg zakazanych zapoczątkowało kościelną cenzurę. Kościół chciał powrotu do estetycznego średniowiecza. Wszystkie te zjawiska zmierzały do przeciwdziałania reformacji i określa się je mianem kontrreformacji. Jezuici: Szczególną rolę w realizowaniu haseł nowego nurtu miał odegrać, utworzony w 1543r. przez Ignacego Loyolę. Członków zakonu Najświętszej Marii Panny Serca Jezusowego nazywano jezuitami. Jezuici zakładali szkoły dla ubogiej szlachty umożliwiając w ten sposób kształcenie, zakładali także biblioteki i drukarnie, Jezuici wyróżniali się wysokim poziomem intelektualnym. Wykorzystywali wszystkie metody by pozyskać wiernych. Kościoły jezuickie zaskakiwały wiernych bogactwem form architektonicznych i obfitością wystroju wewnętrznego (bogata ornamentyka). Kościoły olśniewały i przyciągały widzów. Stare kościoły przerabiano na styl barokowy. W kolegiach uczono pisania pobożnych wierszy i organizowano przedstawienia. Charakterystyka ludzi epoki: Twórcy baroku podkreślają przemijanie świata i wartości ziemskich. W człowieku dostrzegają dualizm jego natury, tzn. człowiek składa się z ducha i materii. Nastąpiło nasilenie chrześcijańskiej świadomości religijnej, tzn. pojawiły się programy odnowy moralnej i religijnej w ramach kościoła katolickiego. Wprowadzono formy religijności, które miały kształtować duchowość ludzi wykształconych i prostych. Nowością, jaką wprowadził Barok w dziedzinie malarstwa, było pokrycie ścian rozległą, iluzjonistyczną dekoracją malarską. Miała ona optycznie powiększać pomieszczenie, dawać wrażenie, iż mury się rozszerzają. Malarstwo iluzjonistyczne było monumentalne, charakteryzowało się teatralnością, ruchem, chęcią oddania nieskończoności. Typowa dla Baroku była też chęć łączenia różnych dziedzin sztuki. Tym samym w malarstwie iluzjonistycznym zacierały się granice między obrazem a architekturą. Malarstwo barokowe to także nurt sztalugowy. W nurcie tym powstało wiele szkół lokalnych, które znacząco różniły się miedzy sobą. Pośród technik przeważał światłocień, kontrasty barw i świateł, skróty perspektywiczne. Pod względem tematycznym sceny były bardzo zróżnicowane. Pokazywały np. wydarzenia z życia świętych, władców, herosów, postaci mityczne i mitologiczne, zawsze jednak rozgrywały się w podobnym otoczeniu. Stale towarzyszyły im strzeliste budowle, aniołowie, święci, postaci, które na wietrze unosiły się jak dym. Wprowadzano też chętnie tematykę pospolitą. Często tworzono obrazy zbiorowe. Miały one przedstawiać grupę osób, z których każda jest tak samo ważna. Z czasem charakter malowideł uległ zmianie – stały się one jaśniejsze, bardziej radosne i wyreżyserowane. Tematem malarstwa barokowego była również erotyka. Sensualizm panował zarówno w ujęciach przyrody, przedmiotów, jak i ludzkiego ciała oraz emocji. Sceny zmysłowe, nierzadko perwersyjne, opatrywano tytułami mitologicznymi lub biblijnymi. Stałym motywem sztuki była makabreska, brzydota. Większość barokowych dzieł opartych była na zasadzie symbolu i alegorii. Ważnym tematem w sztuce XVII wieku był również motyw vanitas – czyli śmierci i przemijania. Dużą rolę odgrywały biblijne przypowieści o marności świata, kruchości ludzkiego życia, nietrwałości dóbr materialnych. Do medytacji nad śmiercią zachęcały nie tylko pisma świętych, np. św. Ignacego Loyoli. Symbole śmierci zaczęły pojawiać się w akcesoriach kościelnych. Przemijanie i śmierć stały się elementami XVII wiecznych moralitetów. Na obrazach zaczęły pojawiać się motywy klepsydry i czaszki. Do wielkich przedstawicieli malarstwa barokowego należy Caravaggio. Jego twórczość, niedoceniona przez współczesnych, wytyczyła początek epoki w malarstwie. Artysta osiągnął mistrzostwo w realistycznym ukazywaniu natury. Na obrazach ukazywał krzepkich karczmarzy, grabarzy, ubierał ich w szaty Ojców Kościoła, zrywając tym samym z renesansową zasadą malowania szlachetnych postaci i w wyidealizowanym otoczeniu. Światło tworzyło na jego obrazach plamy, nie oświetlało jednolicie całości dzieła. Światło wydobywało w ten sposób na pierwszy plan poszczególne części malowidła, które autor chciał uwypuklić. strona: - 1 - - 2 -Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij Barok był okresem kulturalnym, który trwał od drugiej połowy XVI wieku do pierwszej połowy XVIII wieku. Rozprzestrzenił się w całej Europie i Ameryce Łacińskiej, a także w innych regionach skolonizowanych przez Europejczyków. Barok przeciwstawiony renesansowi jako wyraz pesymistycznej, zawiedzionej, krytycznej i złożonej wrażliwości. Dzieje się tak dlatego, że literatura i sztuka barokowa to czas niepokojący z psychologicznego, kulturowego i społecznego, a także politycznego i ekonomicznego punktu widzenia. Ale czym jest barok? Jak jest definiowana i co ją charakteryzuje? Czym jest barok? Caravaggio: Powołanie św. Mateusza. 1601. Olej na płótnie. 3,38 m × 3,48 m. Kaplica Contarelli, można określić jako „sztukę pojawiania się”, już w sztuce, już w literaturze. Za fundamentalne dla jego estetyki można uznać trzy elementy: efekt, widowiskowość i emocjonalność. Termin barok został użyty po raz pierwszy w połowie XVIII wieku w kontekście oświecenia lub oświecenia. Pierwotnie znaczenie baroku został zaczerpnięty ze staroportugalskiego, ponieważ „barok” oznaczał rodzaj perły o nieregularnym kształcie. W epoce oświecenia iluminaci Diderot i Rousseau używali tego słowa do pejoratywnego opisania sztuki tego okresu, którą uważali za dziwaczną i zagmatwaną. Jednak późniejsza historiografia potwierdziła wartość estetyczną tego okresu. Cechy barokowe Przerażenie Pedro Pablo Rubens: Okropności wojny. 1638. Olej na desce. 206 × 345 Pitti, cokolwiek charakteryzowało barok, to był to początek horror, łacińskie wyrażenie oznaczające „horror do pustki”. Sztuka baroku we wszystkich swoich przejawach lubi barwne i ozdobne wykończenia, którymi zamierza wypełnić całą przestrzeń. Dynamizm i napięcie Poczucie ruchu, dynamizmu i napięcia jest w baroku fundamentalne. Nie szukamy odpoczynku, przeciwnie, powstają napięcia między formami, dźwiękami, słowami czy pojęciami. Reprezentacja pasji i wewnętrznych temperamentów Barok odchodzi od renesansowych filozoficznych przepisów, które wzywały do ​​miary i równowagi. Stawia raczej na przedstawienie pasji i wewnętrznych temperamentów, zarówno dla każdej postaci, jak i dla całej pracy. Wyszukiwanie kontrastu W różnych dyscyplinach artystycznych barok ujawnia zamiłowanie do kontrastu, które w sztukach plastycznych wyraża się poprzez światłocienie. Dotyczy to nie tylko malarstwa, ale architektury, rzeźby, muzyki, a nawet literatury. Podstawienie bezwzględne za względny A. ustępuje miejsca względności, zgodnie z epoką, w której brakowało bezpieczeństwa filozoficznego, teologicznego i kulturowego. Dominuje porządek percepcji, efektu, poszukiwania wrażeń i sprzeczności nad zamkniętymi zasadami. Wiele ośrodków Berniniego: Baldokin Świętego Piotra. Bazylika Świętego Piotra, Watykan, Rzym. Zdjęcie: Rubén Ramos barokowa wyróżniała się pominięciem idei dzieła z jednym centrum zainteresowania (na przykład malowaniem pojedynczego punktu zbiegu), aby uciekać się do wielu centrów. Ośrodki te często generują kompozycje eliptyczne. Taka zasada była widoczna we wszystkich dyscyplinach artystycznych, choć dostosowana do ich zasobów. Niepełny lub niespójny efekt Barok promował w konsekwencji efekt rozłączenia lub otwartego lub niekompletnego dzieła, w przeciwieństwie do renesansu, który zamknął uniwersum samego dzieła. Ten smak niekompletności wyrażał troskę o nieskończoność i transcendencję. Szukaj metafizycznego dreszczyku W obliczu racjonalnej woli renesansu, która szukała harmonii i równowagi, barok preferuje propagowanie metafizycznego drżenia. Pesymizm i rozczarowanie W przeciwieństwie do renesansu, barok jest zdominowany przez myślenie pesymistyczne i/lub rozczarowane, w odpowiedzi na kryzys historyczny, którego doświadczali. Barokowe motywy artystyczne Carracciego: Rzeź. 1583. Olej na płótnie. 185 cm × 266 cm. Galeria Obrazów Kościoła Chrystusa w historia, religia i mitologia, choć woleli sceny z większym dramatem i zamieszaniem. Odnosić się do religiaKościół katolicki ustanowił ikonografię, aby zapobiec herezji. Preferowane były takie tematy jak Niepokalane Poczęcie, Eucharystia, święci, Kościół triumfujący, bardzo delikatne kwestie w sporze z protestantyzmem. Aluzja do przemijanie czasu i odczarowanie świata, tak dobrze jak zwyczaje i życie codzienne, w tym rzeczywistości społecznej. Może Ci się spodobać: renesans Tak Neoklasycyzm. Literatura barokowa Literatura barokowa charakteryzowała się ówczesnym zainteresowaniem detalem, efektem i bogactwem formalnym. Z tego powodu charakterystyczne było nadmierne używanie figur literackich, takich jak przymiotniki, wielokropek, metafora, hiperbaton, antyteza i peryfraza. Jeśli chodzi o płcieliteratura barokowa nadała ciągłość tym odziedziczonym przez renesans. Nastąpił jednak nowatorski rozwój dramaturgii, zwłaszcza w formie komedii i tragikomedii. Zakwestionowały one klasyczną strukturę trzech jednostek dramatycznych. Barok powitał wielką wielość nurtów literackich. W konkretnym przypadku literatury hiszpańskiej najważniejsze były dwa nurty: culterismo i conceptismo. kulturoznawstwo czy gongoryzm przedkładał formę nad treść. W związku z tym był bogatszy w figury mowy i odniesienia literacko-literackie. Jej głównym przedstawicielem był Luis de Góngora. pojęcie cenił sobie treść tak samo jak formę. Opiera się na prezentacji pomysłów lub koncepcji poprzez pomysłowość werbalną. Jednym z jej głównych propagatorów był Francisco de Quevedo. Tematyka literatury barokowej krążyła wokół troski o przemijanie życia, pozory i odczarowania. Mianowicie: Świat jako teatr: niepewny świat pozorów, który skłania do refleksji. Świat do góry nogami: Ubolewam nad niesprawiedliwością i deformacją tego, co powinno być. Homo homini toczeń: ogłasza, że ​​człowiek jest wilkiem dla człowieka. Milicja amoris: porównanie miłości z wojną. Zmiana fortuny: Żałuję krnąbrnego charakteru szczęścia. Pamiętaj o śmierci: przypomnienie o nieuchronności śmierci. Fugita tempowa: Lamentuję nad przemijaniem czasu i istnienia. Róże Panny Collige lub 'pokrój róże, dziewczyno': przekonywać panny, by wykorzystywały młodość. Chwytaj dzień: zaprasza do skorzystania z dnia jako jedynej opcji w obliczu nieuchronnej śmierci. Autorzy i dzieła literatury barokowej Luis de Gongora, Hiszpania, 1561-1627. Najbardziej reprezentatywne prace: Bajka o Polifemie i Galatei; Samotności. Lope de Vega, Hiszpania, 1562-1635. Najbardziej reprezentatywne prace: Fuenteovejuna; Pies w żłobie. Francisco de Quevedo, Hiszpania, 1580-1645. Najbardziej reprezentatywne prace: Sny i przemówienia; Hiszpański Parnas; Historia życia Buscón. Tirso de Molina, Hiszpania, 1579-1648. Najbardziej reprezentatywne prace: Oszust z Sewilli; Skazani jako nieufni; Ta haniebna w pałacu. Pedro Calderon de la Barca, Hiszpania, 1600-1681. Najbardziej reprezentatywne prace: Życie jest snem; Wielki teatr świata; Stały książę. Sor Juana Ines De La Cruz, Nowa Hiszpania, 1648-1695. Najbardziej reprezentatywne prace: Boski narcyz; Redondille; Najpierw śnię; Wysiłki domu. John Milton, Anglia, 1608-1674. Najbardziej reprezentatywne prace: Raj utracony; Dwadzieścia trzy sonety; Comus; Arkady. Giovan Battista Marino, Włochy, 1569-1625. Najbardziej reprezentatywne prace: Szlam go; Lira; „L'Adone”. Jean-Baptiste Poquelin lub Molier, Francja, 1622-1673. Najbardziej reprezentatywne prace: Tartuff; Wyimaginowany pacjent; Lekarz z kijami. Jean Racine, Francja, 1639-1699. Najbardziej reprezentatywne prace: Fedra; Andromacha; Ifigenia. Zobacz też: Wiersze barokowe. Życie jest snem, autorstwa Pedro Calderón de la Barca. Sor Juana Inés de la Cruz: biografia, praca i wkład. Trendy literackie Sztuka barokowa Diego Velazquez: Stara kobieta smaży jajka, 1618, olej na płótnie, 100,5 cm × 119,5 cm, National Gallery of Scotland, jak reszta artystycznych przejawów baroku, sztuki plastyczne charakteryzują się zasadniczo dynamizmem i napięciem kompozycji. Znalazło to odzwierciedlenie w konkretnych cechach, takich jak użycie wielu punktów zbiegu; otwarte samoloty; kompozycje asymetryczne; nadmierna ornamentyka; bogactwo detali i szczery gust kolorystyczny. Nowe gatunki obrazkowe pojawiały się także w baroku, np. portrety zbiorowe, martwe natury, vanitas, malarstwo rodzajowe i pejzaż. portrety firmowe lub kolektywy przedstawiały kilka osób na jednym płótnie. Często nawiązywały do ​​ludzi skupionych wokół zawodów, cechów czy zawodów. martwe natury martwe natury przedstawiały pokarm zwierzęcy i roślinny, kwiaty i przedmioty użytkowe. W krajach zamożnych wyrażali obfitość. W krajach pogrążonych w kryzysie, takich jak Hiszpania, wyrażali głód. Płeć vanitas to odmiana martwych natur, która zwraca uwagę na marność i przemijanie czasu. Dlatego obejmuje czaszki, bańki mydlane, rozkładające się jedzenie, płonące świece itp. Malarstwo rodzajowe nawiązuje do codziennych scen w lokalnym kolorze. Chociaż istniał przed barokiem, w tym okresie przeżywa ważne odrodzenie. Wreszcie sceneria Kraj jako gatunek autonomiczny rozwija się w przejściu od renesansu do baroku, choć zawsze towarzyszył portretom lub scenom. Artyści wizualni, architekci i dzieła sztuki barokowej Caravaggio, Włochy, 1573-1610. Malarz w ciemnym stylu. Prace reprezentatywne: Młody Bachus; Powołanie św. Mateusza; Nawrócenie św. Pawła i Ukrzyżowanie św. Piotra. Annibale Carracci, Włochy, 1560-1609. Jeden z twórców malarskiego klasycyzmu i prekursor neoklasycyzmu. Prace reprezentatywne: Rzeź, Założenie (1587); Wenus, Adonis i Kupidyn; Ofiara Izaaka. Gian Lorenzo Bernini, Włochy, 1598-1680. Rzeźbiarz, architekt, malarz, rysownik i scenograf. Prace reprezentatywne: Apollo i Daphne; Porwanie Prozerpiny;Ekstaza św. Teresy; Katedra św. Piotra, Plac św. Piotra, Watykan, Rzym. Francisco de Zurbarán, Hiszpania, 1598-1664. Malarz ponury o kompozycyjnej prostocie i dużym realizmie. Prace reprezentatywne: Adoracja pasterzy; Św. Franciszek w medytacji; Mistyczne zaręczyny św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Diego de Silva Velázquez, Hiszpania, 1599-1660. Malarz mrocznego naturalizmu. Prace reprezentatywne: Agwador Sewilli; Adoracja Trzech Króli; Poddanie Bredy; Ukrzyżowany Chrystus, Las Meninas lub Rodzina Filipa IV. Bartolomé Esteban Murillo, Hiszpania, 1617-1682. Malarz zorientowany na tematy religijne z humanitarnym i prostym traktowaniem. Prace reprezentatywne: Święta Rodzina ptaszka; Dziewica z Dzieciątkiem ze Świętą Rozalia z Palermo; liczne wersje Niepokalane Poczęcie. Petrus Paulus Rubens, Holandia, 1577-1640. Malarz wyróżniający się podejściem do napięcia między dynamizmem intelektualnym a emocjonalnym i formalnym. Prace reprezentatywne: Tryptyk Zmartwychwstania Krzyża; Wyrok Paryża; Adoracja Trzech Króli; Porwanie Prozerpinado; Trzy łaski Tak Ogród miłości. Rembrandt Harmenszoon van Rijn, Holandia, 1606-1669. Motywy wielkiej dramaturgii, dynamizmu i realizmu w portretach firmowych. Prace reprezentatywne: Lekcja anatomii dr Nicolaesa Tulpa; Filozof w medytacji lub Uczony w medytacji; Powrót syna marnotrawnego. Anthony van Dyck, Holandia, 1599-1641. Bujny i dynamiczny styl, który przekształcił się w elegancki i uroczysty. Prace reprezentatywne: Aresztowanie; Carlos I jako myśliwy i Konny Portret Carlosa I. Nicolas Poussin, Francja, 1594 -1665. Reprezentant francuskiego nurtu klasycystycznego XVII wieku. Prace reprezentatywne: Plaga Merkuriusza; Adoracja złotego cielca; Pasterze Arkadii. Może Ci się spodobać: Architektura barokowa: charakterystyka i styl. Diego Velázquez: biografia, charakterystyka i prace. Muzyka barokowa Claudio Monteverdi – L'Orfeo: Akt 1 Prolog „Dal mi permesso” Muzyka barokowa była pod wieloma względami przełomowa. Charakteryzował się rozwojem harmonii tonalnej i kontrapunktu. Podobnie w muzyce barokowej pojawił się ciągły bas, utrwalił się wyraźny i ograniczony rytm oraz promowano improwizację i wirtuozerię. Nie mniej ważne, barok był odpowiedzialny za wynalezienie orkiestry, choć wtedy była to orkiestra mniejsza niż dzisiaj. Twórczość muzyki barokowej nie ograniczała się do cech nowego języka muzycznego. Wiele gatunków muzycznych powstały w baroku, takie jak opera, oratorium, kantata, sonata, koncert wielki i przymierzalnia. Opera promował ją kompozytor Claudio Monteverdi. Łączył sztukę teatralną ze śpiewem iw zasadzie składał się z recytatywów i arii dla solistów, chórów i uwertury instrumentalnej. kaplica wiąże się również ze śpiewaniem opowieści, ale nie jest to inscenizacja. Historie oratoriów są religijne, stąd ich nazwa. Ze swojej strony kantata Jest to forma muzyczna przeznaczona do śpiewania, zarówno do tematów religijnych, jak i świeckich, łącząca numery instrumentalne z recytatywami, ariami i chórami. Jeśli chodzi o muzykę instrumentalną, sonata przeznaczony był na wystawę jednego lub więcej instrumentów solowych, natomiast koncert wielkioznaczało to początek muzyki orkiestrowej. Do tego dodano przymierzalnia, ciąg utworów do tańca, zwykle składa się z czterech części. Muzycy i kompozytorzy Claudio Monteverdi, Włochy, 1567-1643 Najbardziej reprezentatywne prace: Bajka o Orfeuszu; Koronacja Poppei; Madrygały różne. Antonio Vivaldi, 1678-1741. Najbardziej reprezentatywne prace: Cztery pory roku; Stabat Mater; Koncert mandolinowy; Concerto alla rustica. Jean-Baptiste Lully, Francja, 1632-1687. Najbardziej reprezentatywne prace: Kadmus i Harmonia; Amadís; Balet royal de flore, lwv 40. Marc-Antoine Charpentier, Francja, 1643-1704. Najbardziej reprezentatywne prace: Powiększenie; Portowa Msza Królewska; Wyimaginowany Le Malade; David et Jonathas. Johann Pachelbel, Niemcy, 1653-1706. Najbardziej reprezentatywne prace: Kanon D-dur; Musikalische Sterbensgedancken; Hexakordum Apollinis. Jan Sebastian Bach, Niemcy, 1685-1750. Najbardziej reprezentatywne dzieła: Oratorium Pasja według św. Mateusza; Toccata i fuga d-moll BWV 565; Dobrze hartowany klawesyn; Wynalazki i symfonie. Georg Friedrich Haendel, Niemcy, 1685-1759. Najbardziej reprezentatywne dzieła: Oratorium Mesjasz; Giulio Cesare; Acis i Galatea; Saul; Muzyka wodna. Henry Purcell, Wielka Brytania, 1659?-1695. Najbardziej reprezentatywne prace: Dydona i Eneasz; Pełny hymn; Królowa wróżek. Hymn; Królowa wróżek. Kontekst historyczny baroku Rembrandta: Lekcja anatomii dr Nicolaesa Tulp. 1632. Olej na płótnie. 1,7m x 2,16m. Mauritshuis, baroku była po części konsekwencją oddziaływania pewnych historycznych poprzedników, które sprzyjały pojawianiu się w kolejnych latach bardzo zróżnicowanych propozycji artystycznych. Z jednej strony odkrycie Ameryki w 1492 roku położyło kres izolacji kontynentu amerykańskiego. Tym samym sprzyjał konsolidacji absolutyzmu, podbojowi i kolonizacji Ameryki, triumfowi firm handlowych i ruchu transoceanicznego. Z kolei reformacja luterańska w 1517 r. i katolicka kontrreformacja w 1545 r. zerwały kulturową i duchową jedność Europy. W tym samym czasie heliocentryczna teoria Kopernika około 1543 r., postępy Galileusza i prawa Keplera wstrząsnęły podstawami kreacjonizmu i antropocentryzmu. Dodaj do tego kryzys w Europie w XVII wieku. Upadek gospodarki, rewolucja cenowa, wstrząsy społeczne, wojny (wojna 30 lat, kryzys 1640 w Hiszpanii), głód, epidemie i spadek wskaźnika demograficznego itp. Wszystko to złożyło się na barokową ekspresję w bardzo dynamicznej, kreatywnej, oryginalnej sztuce, a przede wszystkim zróżnicowanej w swoim wszechświecie stylów, tematów i zasobów w każdym kraju, w którym się manifestowała. Sztuka barokowa rozwijała się od końca XVI wieku. Najwięksi mistrzowie pędzla żyli i tworzyli w XVII wieku. Najlepsze warunki do rozwoju znalazła w krajach katolickich. Jej początki związane są z ideą ojczyzną barokuBarok narodził się we Włoszech. Za prekursorów tego kierunku w malarstwie uznani zostali tworzący w Bolonii na przełomie XVI i XVIII wieku bracia Caracci. To oni jako pierwsi zerwali z ideą manieryzmu – kierunkiem, który występował w sztuce europejskiej między renesansem a barokiem. Artyści, którzy tworzyli w epoce baroku większą uwagę skierowali na uczucia i emocje, interesowała ich natura i realistyczne odtwarzanie jeden z mistrzów barokowego malarstwaCaravaggio (właściwie Michelangelo Merisi da Caravaggio) żył w latach 1573-1610. Artysta tworzył w Rzymie, miał zupełnie inne podejście do sztuki niż to, które reprezentowali artyści tworzący w okresie manieryzmu. W początkowym okresie swojej twórczości Caravaggio malował głównie scenki rodzajowe. Z tego okresu pochodzą między innymi: „Grający na lutni”, „Chłopak z koszem owoców”, „Gracze w karty”. Interesowały go także sceny zaczerpnięte z mitologii. W późniejszym okresie Caravaggio tworzył nowatorskie dzieła poświęcone tematyce religijnej. W swoich dziełach wykorzystywał manierę tenebrosa. Jej cechą charakterystyczną jest mrok. Z ciemności Caravaggio wydobywał postacie i przedmioty ostrym światłem. Tematy religijne w interpretacji Caravaggio to wydarzenia z codziennego życia dziejące się w czasach mu mistrz malarstwa flamandzkiegoKatolicka Flandria była bardzo silnym ośrodkiem malarstwa barokowego. Do grona najwybitniejszych malarzy tego okresu zaliczany jest żyjący w latach 1577-1640 Peter Paul Rubens. Rubens był artystą wszechstronnym, malował sceny religijne („Sąd Ostateczny”) i liczne sceny mitologiczne („Sąd Parysa”). Do jego bardzo ważnych dzieł należy cykl obrazów historyczno-alegorycznych „Dzieje Marii Medici”. Cykl składa się z 21 monumentalnych Posts: Barok – nazwa pochodzi od portugalskiego słowa barocco oznaczającego nieregularnie rozwinięta perłę, albo inaczej perłę o nieregularnych kształtach; w języku francuskim baroqe w XVI wieku oznaczało bogactwo ozdób. Barok w rozumieniu dzisiejszym oznaczał styl trwający od II połowy XVI wieku do 1760 roku, łącznie ze stylem rokokowym, który jest ostatnią fazą baroku. Styl barokowy był wyrazem przemian religijnych, społecznych i politycznych jakie powstały w drugiej połowie XVI wieku np. sobór w Trydencie, rozwój filozofii i nauk przyrodniczych, zanik idei średniowiecznych, czy w końcu początki organizacji państw na kontynencie amerykańskim. Barok narodził się we Włoszech, jako forma renesansu, największy wpływ na jego rozwój miał Michał Anioł, który dostrzegał w sztuce zmaganie się sił psychicznych i sił natury. Barok objął swym zasięgiem całą Europę aż po Rosję oraz kontynent amerykański. Do rozpowszechnienia się stylu przyczyniło się kilka czynników. Po pierwsze wzrastający na znaczeniu zakon Jezuitów, gdyż zakonnicy budowali swoje kościoły na wzór macierzystego Kościół Il Gesu w Rzymie, po drugie rozpowszechnienie wydawnictw podręcznikowych o architekturze, po trzecie włoscy artyści podróżujący po świecie rozpowszechniali własne wzory, w końcu dwory królewskie, które stanowiły wzorzec zachowań, stylu i budownictwa. Architektura barokowa miała więc cechy międzynarodowe wyraźniejsze niż inne dotychczasowe style. Cechy stylu barokowego: typy budowli wzorowane dokładnie na renesansie, ale „ze zwiększonym efektem optycznym”,duży rozmach budowli,monumentalizm,ciężkie proporcje,dynamika widziana w budynku, rzeźbie, malarstwie,bogactwo dekoracji i form ornamentalnych,przepych,podporządkowanie wielu elementów jednemu głównemu,występowanie silnych kontrastów form,powierzchnia ścian wewnętrznych i zewnętrznych otrzymywała linię zmienną, stosowano cofnięcia elementów lub wyjścia naprzód,bogactwo złotej polichromii,zastosowanie światłocienia poprzez np. wygięcie elewacji,silne podkreślenie przestrzeni,zwracano dużą wagę na dekoracje rzeźbiarskie – charakterystyczne aniołki (zwane putta), girlandy, fantazyjne obramienia itp.,bogata sztukateria,zastosowanie bogactwa formy architektonicznej np: bryła, kopuła, wieżyczka, itp., stosowano pilastry pojedyncze lub zwielokrotnione, czyli filary ustawione tuż przy ścianie pełniące rolę dekoracyjną, ale też podtrzymujące budowle,dużą popularnością cieszyły się kręcone kolumny szczególnie we wnętrzu budowli barokowej),budowano obiekty o charakterze religijnym i świeckim,przebudowywano fosy na aleje spacerowe oraz zamki obronnych na pałace,ważną rolę zaczął spełnić ogrody jako element architektoniczny, najładniejszym przykładem był w Polsce pałac w Wilanowie,zwrócenie uwagi na architekturę ogrodową – alejki, altanki, oranżerie, stawy, rzeźba ogrodowa itp. Najsłynniejsze przykłady architektury barokowej: Kościół Il Gesu w Rzymie,Kościół Santa Maria Della Salute w Wenecji,Kościół św. Boromeuszka w Wiedniu,Katedra św. Pawła w Londynie,Kościół św. Piotra i Pawła w Krakowie, Kościół Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej,Kościół św. Anny w Krakowie,Kościół Marcina w Krakowie,Kościół kamedułów na Bielanach pod Krakowem,Kościół parafialny w Nowym Wiśniczu,Kościół Wizytek w Warszawie,Kaplica Boimów we Lwowie,Kościół Jezuitów w Poznaniu,Kościół św. Piotra i Pawła w Wilnie,Kościół Jezuitów w Świętej Lipce,Kościół Bernardynów w Krakowie,Kościół Pijarów w Krakowie,Kościół Filipinów w Gostyniu,Kościół Bonifratrów w Krakowie,Kościół Bernardynów w Górze Kalwarii,Kaplica św. Kazimierza w katedrze w Wilnie,Zamek Królewski w Warszawie,Zamek Lubomirskich w Nowym Wiśniczu,Zamek Ujazdowskich w Warszawie,Pałac w Wilanowie,Pałac biskupów krakowskich w Kielcach,Pałac Koniecpolskich w Podhorcach,Pałac Krasińskich w Warszawie,Pałac w Radzynie pod Warszawą,Krzyżtopór zamek Ossolińskich w Ujeździe,Ratusz w Zamościu, Wersal, Fasada Luwru w Paryżu,Pałac Sanssoussi Fryderyka II w Poczdamie,Pałac Zwinger w Dreźnie,Peterhof – zespół pałacowo – ogrodowy założony przez Piotra I,Pałac w Schonbrunn – rezydencja cesarzowej Sisi w wymienionych dzieł byli G. Barozzi da Vignola, Bernini, F. Borromini,F. Monsard, Ch. Wren, Locci, P. Ferrari, Cechy sztuki barokowej: rzeźba przedstawiana w głębokiej dynamice,liczne zdobienia i złote polichromie,śmiałe wyczucie fikcji,wizyjność,wyzwolenie indywidualności,w malarstwie zastosowano zmienne oświetlenie,mistycyzm,występowanie tematów religijnych obok świeckich,realizm,koloryt w odcieniach brązu, szarości, czerni. Najsłynniejsze przykłady sztuki barokowej: Konfesjonał nad grobem św. Piotra w Rzymie architekt L. Bernini, Ekstaza św. Teresy w Kościel S. Maria Della Vittoria w Rzymie,Dawid L. Bernini,Nagrobek Piotra Opalińskiego w kościele parafialnym w Sierakowie, Nagrobek Ostrogskich w katedrze tarnowskiej,Kolumna Zygmunta III w Warszawie,Portret Jana Kazimierza autorstwa Daniela Schulza,Organy w kościele Bernardynów Leżajsku,Ołtarz główny katedry w Oliwie,Ołtarz główny katedry w Pelpinie,Srebrna trumna relikwiarz św. Stanisława, w Krakowie na Wawelu,Portret Jana III Sobieskiego,Portrety trumienne, Szafa gdańska. Mistrzowie sztuki to: El Greco, Diego Velazqez, Ribera, Murillo (Chłopcy grający w kości);Piotr Rubens jako autor licznych dzieł Zdjęcie z krzyża, Sąd Ostateczny, Pokłon Trzech Króli, Bitwa Amazonek, Pijany Sylen Porwanie córek Leukipa, Święto Wenus, Historii Marii Medycejskie, Pejzaż z tęczą;Rembrandt van Rijn Wymarsz strzelców;J. F. Goya Maya naga, Zmory senne,Canaletto – malarz – był to nurt w sztuce, który powstał we Francji około 1720 roku. Nazwa pochodzi od francuskiego rocaille – muszla. Rokoko rozwinęło się przede wszystkim w malarstwie, dekoracji wnętrz i meblarstwie. Cechy charakterystyczne dla stylu: w architekturze wykorzystano krzywizny, zaokrągleń i nieregularne wygięć,wnętrze miało być intymne, wygodne,asymetria,różnorodna tematyka dzieł sztuki np.: rośliny, zwierzęta, fantastyczne twory,przepych w zdobnictwie,brak uporządkowania i brak przesłania artystycznego,parki stylizowane na naturalny, „dziki” krajobraz.

artyści baroku i ich dzieła