Skóra to największy narząd ludzkiego organizmu. Pełni wiele funkcji i jest czułym wskaźnikiem ogólnego stanu zdrowia. Pojawiające się na jej powierzchni zmiany patologiczne mogą być jednym z objawów chorób ogólnoustrojowych. Jeśli chcesz dowiedzieć się, jakie wykwity skórne powinny wzbudzić Twój niepokój, czytaj dalej! Ludzka skóra jest jej barierą ochronną. Jeśli jest zdrowa i zadbana, naskórek spełni swoje funkcje tak, jak powinien. Prawie każda kobieta wie, jak właściwie monitorować skórę twarzy, ale prawie nikt nie zastanawia się, dlaczego skóra na jej nogach jest sucha i łuszcząca się, i co robić w tym przypadku. Krem antycellulitowy Vialise to skuteczny sposób na cellulit. Liczne substancje czynne poprawiają mikrokrążenie, ułatwiają usuwanie toksyn i rozbijanie lipidów. Receptura kremu jest odpowiednia dla osób ze skórą wrażliwą i z tendencją do alergii. Ogromną zaletą kosmetyku od marki VERDELAB jest fakt, że serum świetnie sprawdzi Polega ona na mechanicznym złuszczaniu naskórka za pomocą diamentowej głowicy. Efektem zabiegu jest głębokie oczyszczenie i pobudzenie procesów regeneracyjnych. Skóra jest stymulowana do wytwarzania nowych komórek naskórka. Jest również bardziej podatna na działanie składników zawartych w kosmetykach. Niestety przyczyny samoistnych siniaków na nogach nie zawsze są prozaiczne, dlatego nie należy ich bagatelizować. Taki objaw może świadczyć np. o chłoniaku, czyli raku dotyczącym układu limfatycznego. Choroba nowotworowa prowadzi do zaburzenia procesów krzepnięcia oraz produkcji krwinek i płytek krwi, w związku z czym zwiększa Trening na zdrowy kręgosłup. Coraz więcej osób zmaga się z wadami postawy. Wszystko przez siedzący tryb życia. Jeździmy samochodem, potem pracujemy przed komputerem, a nasze plecy cierpią. Sprawdź, jakie ćwiczenia wzmocnią kręgosłup. Lek. Jacek Ławnicki. 82 poziom zaufania. xBxg. Niektóre zmiany na skórze są wynikiem błędów pielęgnacyjnych. Inne mogą dostarczać sporo informacji o tym, co dzieje się wewnątrz organizmu. Skóra jest bowiem bardzo czułym barometrem zdrowia. Dowiedz się, o czym może świadczyć skłonność do powstawania na skórze siniaków, co oznacza świąd skóry, kiedy pojawiają się brodawki łojotokowe na tułowiu i inne zmiany skórne. Spis treściŚwiąd skóryWzrost potliwościSiniaki na skórzeŻółtaki tzw. zgrubienia żółte na powiekachPrzekrwiona twarzBrązowe przebarwienia w pachwinach i fałdach skórnychGuzki brunatno-żółte na skórzeNaczyniaki gwiaździsteDuże, czerwone, bolesne guzyBrodawki łojotokoweNadmierny wzrost włosówRumień na skórzeŁysieniePokrzywka na skórzeWybroczynyObrzękiWysypka na skórzeBrązowe plamy na skórzeBiałe plamy na skórzePrzesuszona skóraZgrubiałe, skłonne do pękania piętyPrzebarwieniaZaczerwienione policzki i nosPiekące i pękające kąciki ust Zmiany na skórze mogą być nie tylko wynikiem błędów w pielęgnacji, ale również efektem innego schorzenia, nie tylko choroby skóry. Kiedy wygląd skóry powinien cię zaniepokoić? Które zmiany skórne to objawy choroby i powinny cię zaniepokoić? Poradnik Zdrowie: kiedy iść do dermatologa? Świąd skóry Świąd skóry zwykle spowodowany jest chorobami alergicznymi skóry, najczęściej są to: wyprysk kontaktowy atopowe zapalenie skóry pokrzywka Świąd skórny, szczególnie w okolicy narządów płciowych, świąd pochwy, skłonność do czyraków, grzybica paznokci, złe gojenie się ran mogą być objawem cukrzycy. Świąd skóry to także najczęściej występujący i najbardziej niepokojący objaw chorób wątroby i dróg żółciowych. Występuje także w: dnie moczanowej niedoczynności tarczycy białaczkach Wzrost potliwości Nadpotliwość towarzyszy nadczynności tarczycy, chorobom trzustki, gruźlicy. Występuje przy gośćcu stawowym, czyli RZS, zapaleniu wielonerwowym, w stanach hipoglikemii (niedocukrzenia), w okresie menopauzy, a także niektórych nowotworach oraz AIDS. Wzrost potliwości wiąże się ze: schorzeniami ośrodkowego układu nerwowego obrzękiem śluzowatym obniżeniem poziomu witaminy A odwodnieniem moczówką prostą Siniaki na skórze Skłonność do powstawania siniaków sugeruje wrodzoną kruchość naczyń. U pań jest też związana z fazami cyklu miesiączkowego. Może być także skutkiem chorób takich jak: hemofilia choroba von Willebranda zespół Henocha i Schonleina (plamica alergiczna) Skłonność do siniaków powodują też: niektóre leki kwas acetylosalicylowy sterydy przeciwkrzepliwe (warfaryna, heparyna) niedobór witaminy C i rutyny choroby wątroby niewydolność nerek białaczki Żółtaki tzw. zgrubienia żółte na powiekach Żółtaki inaczej kępki żółte to zgrubienia o żółtawym odcieniu, głównie na powiekach (mogą też występować w innych częściach ciała), to złogi cholesterolu w skórze. Są wynikiem zaburzeń lipidowych (świadczą o hiperlipidemii) i najczęściej towarzyszą cukrzycy, która charakteryzuje się zmiennym poziomem cukru we krwi, co sprawia, że zwiększa się także ilość lipidów we krwi. Skutkiem takich nieprawidłowości są tzw. żółtaki (kępki żółte), w których gromadzi się cholesterol i lipidy. Są widoczne na powiekach, łokciach i kolanach, a nawet na pośladkach. Te żółtawe grudki występują symetrycznie. Pojawienie się żółtaków może być sygnałem rozwijającej się cukrzycy, miażdżycy, choroby wątroby czy nerek. Należy wykonać podstawowe badania, w tym oznaczenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów we krwi, przejść na dietę ubogą w tłuszcze zwierzęce. Duże zmiany skórne można usunąć chirurgicznie lub laserowo. Przekrwiona twarz Jeżeli niezależnie od pogody i wysiłku fizycznego masz silne rumieńce lub cała twarz mocno czerwienieje, możesz mieć nadciśnienie tętnicze lub cukrzycę. Tej ostatniej towarzyszy także wzmożone pragnienie. Zbadaj ciśnienia oraz oznacz poziom cukru we krwi. Ogranicz spożycie tłustych potraw i węglowodanów. Wprowadź do diety więcej warzyw. Zacznij się też gimnastykować lub przynajmniej chodzić na długie spacery. Ruch pomaga zmniejszyć nadciśnienie tętnicze oraz wyregulować poziom glukozy we krwi. Zmiany zabarwienia skóry Żółknięcie skóry - żółtaczka - wiąże się ze wzrostem bilirubiny (produkt degradacji hemoglobiny powstający w wątrobie, a także śledzionie i szpiku kostnym) we krwi. Występuje w przebiegu wzw typu A, wzw typu B, wzw typu C, żółtaczki mechanicznej lub chorób trzustki. Ale może być też spowodowane wzrostem stężenia karotenoidów (żółte, czerwone i pomarańczowe barwniki roślinne) we krwi. Tak dzieje się przy diecie bogatej w karoteny – wtedy zażółcenie obejmuje głównie czoło, szyję, podeszwy stóp, dłonie. Brązowo-żółta skóra towarzyszy przewlekłej niewydolności nerek (mocznicy). Zaczerwienienie skóry pojawia się przy wzroście poziomu hemoglobiny, np. w czerwienicach. Zasinienie skóry związane jest ze spadkiem stężenia hemoglobiny, występuje też przy wadach serca. Niebieska skóra może świadczyć o zatruciu metalami ciężkimi (ołów, bizmut). Bladość skóry towarzyszy niedokrwistości (anemii), a także niedoczynności tarczycy. Brązowe przebarwienia w pachwinach i fałdach skórnych Przebarwienia brązowo-brunatne, występujące w fałdach skórnych, najczęściej na szyi, w dołach pachowych i okolicach narządów płciowych mogą być objawem rogowacenia ciemnego. Rogowacenie ciemne towarzyszy takim chorobom jak: insulinooporność cukrzyca typu 2 otyłość zespół policystycznych jajników choroba Addisona zespół Cushinga akromegalia niedoczynność tarczycy hipogonadyzm Poza tym rogowacenie ciemne może być skutkiem zażywania niektórych leków np. sterydów czy leków hormonalnych (w tym tabletek antykoncepcyjnych). Rogowacenie ciemne może towarzyszyć też nowotworom złośliwym jako zespół paraneoplastyczny - najczęściej gruczolakorakom przewodu pokarmowego, przede wszystkim rakowi żołądka, rzadziej jest to: rak trzustki rak jelita grubego rak pęcherzyka żółciowego rak wątrobowokomórkowy rak nerki rak płuc rak jajnika rak piersi rak szyjki macicy rak pęcherza moczowego Guzki brunatno-żółte na skórze Drobne, twarde, niebolesne, rozsiane na ciele albo pojedyncze, najczęściej na tułowiu lub twarzy, występują w przebiegu sarkoidozy, choroby autoimmunologicznej. Naczyniaki gwiaździste Naczyniaki gwiaździste bywają nazywane pajączkami naczyniowymi. To znamiona naczyniowe w postaci czerwone punkcików lub grudek z promieniście rozchodzącymi się odnogami. Pojawiają się przede wszystkim u dziewczynek i młodych kobiet, najczęściej na twarzy oraz w górnej połowie tułowia, głównie w czasie ciąży i połogu, ale mogą świadczyć też o zaburzeniach krążenia lub chorobach wątroby (np. marskości wątroby). Duże, czerwone, bolesne guzy Duże, bolesne guzy i żywoczerwone guzy to rumień guzowaty. Zmiany zwykle występują na podudziach, pojedyncze pojawiają się też na udach i przedramionach. Przyczyną wystąpienia rumienia guzowatego mogą być: prątki gruźlicy paciorkowiec Yersinia salmonella cytomegalowirus (CMV) HBV HCV wirus Epsteina-Barr (EBV) wirus HIV pasożyt Toxoplasma gondii sarkoidoza przewlekłe choroby zapalne jelit, np.: choroba Leśniowskiego-Crohna wrzodziejące zapalenie jelita grubego choroby tkanki łącznej: toczeń rumieniowaty układowy twardzina układowa choroby zapalne naczyń Poza tym rumień guzowaty może być wywołany przez leki (np. sulfonamidy, antybiotyki, salicylany, gestageny). Rumień guzowaty niekiedy towarzyszy również niektórym stanom fizjologicznym, np. ciąży czy spadkowi odporności w wyniku długotrwałego prowadzenia niehigienicznego trybu życia. Brodawki łojotokowe Brodawki łojotokowe (brodawki starcze) nie są związane z wirusem HPV, więc nie są zaraźliwe. Przyczyną ich pojawienia się jest przede wszystkim wiek (powyżej 35 lat), predyspozycje genetyczne, a także najprawdopodobniej nadmierne opalanie. Masywny wysyp brodawek łojotokowych lub powiększanie się już istniejących może świadczyć o rozwijającym się nowotworze (zespół Lesera-Trelata) - najczęściej towarzyszy nowotworom przewodu pokarmowego, rzadziej rakowi płuc, białaczkom i chłoniakom. Nadmierny wzrost włosów Nadmierne owłosienie całego ciała to hirsutyzm. Przyczyną nadmiernego owłosienia mogą być: guzy jajników wytwarzające androgeny zespół policystycznych jajników (Steina-Leventhala) guzy kory nadnerczy wytwarzające androgeny zespół Cushinga zespół nadnerczowo-płciowy otyłość z cukrzycą typu 2 akromegalia niedoczynność tarczycy niektóre leki (testosteron, anaboliki, glikokortykosteroidy, ACTH, leki przeciwzapalne) Gdy owłosienie występuje w obrębie karku, okolicy pępka i łopatek, towarzyszy długo trwającej cukrzycy. Rumień na skórze Rumień może być spowodowany emocjami czy przegrzaniem, miejscowym podrażnieniem skóry np. przez ubranie lub słońce, może też towarzyszyć alergii. Jeżeli oprócz zaczerwieniania skóry występują: bóle stawów gorączka obrzęki spojówek i kończyn a na skórze prócz rumienia pojawiają się zmiany skórne takie jak: wysypka pęcherze guzy Należy koniecznie zgłosić się do lekarza. Taki rumień wymaga leczenia. Rumień na dłoniach i podeszwach sugeruje marskość wątroby. Na twarzy - jeśli pojawia się nagle - świadczy o nadreaktywności naczyń krwionośnych, gdy utrzymuje się stale i ma kształt motyla, może oznaczać toczeń rumieniowaty. Łysienie Przyczyną łysienia mogą być: zaburzenia hormonalne (hiperandrogenizm u kobiet) uwarunkowania genetyczne (łysienie androgenowe u mężczyzn) liszaj płasko-mieszkowy grzybica toczeń rumieniowaty sarkoidoza twardzina skóry łysiejące zapalenie mieszków włosowych choroba nowotworowa PCOS niedoczynność tarczycy spadek wagi ciała niedokrwistość z powodu niedoboru żelaza stres psychiczny i fizyczny Poza tym łysienie może byś skutkiem ubocznym przyjmowanie leków ( antykoagulantów, leków na nadciśnienie, amfetaminy, leków antydepresyjnych). Zdarza się też w przebiegu chorób zakaźnych i przy zatruciach metalami ciężkimi. Pokrzywka na skórze Pokrzywka to zwykle jeden ze sposobów, w jaki objawia się alergia. Pojawienie się swędzących bąbli zwykle jest objawem reakcji alergicznej, np. na pokarmy, kurz, niektóre leki ( penicylinę, aspirynę). Zdarza się też, że alergeny pochodzą z wnętrza organizmu – np. w przypadku istnienia ognisk zakaźnych ( próchnica, przewlekłe zapalenia migdałków podniebiennych, zapalenie dróg rodnych), a także chorób pasożytniczych i grzybiczych przewodu pokarmowego (tasiemiec, glista ludzka). Zdarzają się też przypadki nadreaktywności na własne hormony, np. progesteron. Wybroczyny Wybroczyny to małe czerwone lub fioletowe plamki na ciele (można je odróżnić od wysypki, uciskając je – jeśli nie zbledną, są to wybroczyny). Informują o zaburzeniach krzepnięcia i chorobach wątroby. Nagły ich wysiew może też pojawić się w przypadkach uogólnionych infekcji bakteryjnych, np. posocznicy. Mogą też pojawić się, gdy podane są leki obniżające krzepliwość krwi. Obrzęki Obrzęki mogą pojawiać się pod oczami, obejmować nogi lub całe ciało. Najczęściej towarzyszą: chorobom nerek (zapalenie nerek, zespół nerczycowy) chorobom serca nadczynności tarczycy złemu wchłanianiu białka alergiom pokarmowym zakrzepicy Mogą być skutkiem zażywania niektórych leków: hormonalnych (kortykosteroidy, estrogeny, progesteron, testosteron) niesteroidowych leków przeciwzapalnych na nadciśnienie (zwłaszcza blokerów kanału wapniowego) Obrzęki mogą towarzyszyć również zespołowi napięcia przedmiesiączkowego (PMS) czy ciąży. Wysypka na skórze Wysypka pojawia się w wielu chorobach i żeby postawić diagnozę, lekarz niekiedy musi nieźle się nagłowić. Jeśli ma postać pęcherzykową, towarzyszy jej piekący i "rwący" ból skóry, występuje na jednej stronie tułowia, twarzy lub pośladkach, może świadczyć o półpaścu. Jeżeli natomiast na skórze pojawiają się ciemnoczerwone lub purpurowe grudki, występuje silny ból głowy, sztywność karku, wysoka gorączka i światłowstręt, może to sygnalizować zapalenie opon mózgowych. Brązowe plamy na skórze Mają postać piegów lub plam starczych (soczewicowatych). Występują na twarzy i rękach, pojawiają się z wiekiem i po nadmiernej ekspozycji na słońce. Mogą się nasilać pod wpływem kortykosteroidów. Brązowe łuszczące się plamy – zwykle na tułowiu – są początkiem łupieżu pstrego (powierzchownej drożdżakowej infekcji skóry), następnie zmieniają barwę na białą. Białe plamy na skórze Miejscowe odbarwienia skóry, zwykle znajdują się na grzbietach rąk, twarzy, szyi, w okolicach narządów płciowych, nie powodują żadnych dolegliwości. Zanikanie barwnika jest prawdopodobnie spowodowane zaburzeniami natury autoimmunologicznej, niedoczynnością tarczycy chorobą Gravesa-Basedowa niedokrwistością złośliwą Przesuszona skóra Powodem przesuszenia może być narażanie skóry na gwałtowne zmiany temperatury, wiatr, przebywanie w klimatyzowanych pomieszczeniach, zbyt częste peelingi, stres, a także niewłaściwa pielęgnacja, która uszkodziła płaszcz lipidowy skóry. Przesuszona skóra może też towarzyszyć chorobom tarczycy. Warto zrobić badanie hormonów tarczycy. Każdego dnia pij co najmniej 1,5 litra wody. Przyjmuj potas, bo reguluje równowagę komórkową i nawilżenie skóry. Stosuj kosmetyki z lipidami, witaminą A, witaminą C, witaminą E i witaminami z grupy B. Zgrubiałe, skłonne do pękania pięty Przyczyną najczęściej jest niedobór witaminy A oraz błędy w pielęgnacji. Ale skłonność do takich problemów możemy odziedziczyć po przodkach. Dość często towarzyszą one także niedoczynności tarczycy – wtedy nadmierne przesuszenie i rogowacenie skóry występuje także na dłoniach. Zacznij od prawidłowej pielęgnacji. Na noc smaruj stopy kremami lub maściami zawierającymi mocznik, które doskonale nawilżają skórę i zmiękczają rogowaciejący naskórek. Raz w miesiącu idź na leczniczy pedicure, aby specjalista usunął nadmiar naskórka specjalną szlifierką. Dwa, trzy razy w tygodniu używaj tareczki do stóp. Przebarwienia Główną przyczyną powstawania przebarwień zwanych melasmą (ostudą) lub chloasmą są hormony żeńskie. Estrogen i progesteron stymulują produkcję melaniny podczas kontaktu skóry z promieniami słonecznymi. Na skórze widoczne są wtedy brązowawe plamy. Występowanie takich przebarwień może być również objawem niektórych chorób autoimmunologicznych czy gastrycznych, które są związane z zaburzeniem wchłaniania i metabolizmu lub niedoborem witaminy C. Chroń się przed promieniowaniem słonecznym. Latem noś kapelusz lub czapkę osłaniającą twarz. Przez cały rok twarz i dłonie smaruj kremami z wysokim filtrem UV. Zaczerwienione policzki i nos Jeśli silne zaczerwienienia przypominające rumieńce pojawiają się po wypiciu gorącej herbaty czy alkoholu, może to zwiastować trądzik różowaty. Z czasem czerwone plamy układają się w charakterystyczny sposób, przypominając kształtem motyla z rozpostartymi skrzydłami. Gdy schorzenie postępuje, cera staje się nierówna, grudkowata i mocno czerwona. Piekące i pękające kąciki ust Gdy kąciki ust często nas pieką lub pękają, to sygnał, że w organizmie jest za mało witaminy B, żelaza i cynku. Nie lekceważmy tych objawów, bo niedobory mogą doprowadzić do zaburzeń widzenia i rozstroju nerwowego. Zmiany wyglądu twarzy wskazują na obszary ciała, którym w przyszłości mogą zagrażać schorzenia. Specjaliści, wykorzystując wiedzę o tych zależnościach, wywierają wpływ na oddalone narządy i układy. Refleksologia twarzy polega na stymulacji stref twarzy, które poprzez centralny układ nerwowy korespondują z narządami naszego ciała. Dzięki tej zależności możliwa jest ocena stanu zdrowia poszczególnych organów, które jeśli zaburzone dają sygnały na twarzy w postaci tzw. złogów, zmiany zabarwienia czy struktury skóry. Choroby wypisane na twarzy Anemia: bladość twarzy, brązowe zabarwienie dolnej powieki, perłowe zabarwienia białkówki oka perłowe zabarwienie zębów bladość małżowin usznych zajady w kącikach ust uczucie pieczenia języka język gładki, czerwony Bóle głowy: zmarszczki z jednej strony czoła wyraźna zmarszczka między brwiami Cukrzyca: gładka sucha dolna warga z sinoczerwonym zabarwieniem pojawienie się martwych włosów wczesna siwizna Chore nerki: duża i mięsista górna warga gruba skóra na czole i głębokie zmarszczki czerwone uszy obrzmiałe dolne powieki długie, wąskie wypukłe paznokcie ciągła obecność białych plam powstawanie worków pod oczami Choroby i zaburzenia funkcji pęcherzyka żółciowego: żółte zabarwienie skóry koło ust pożółknięcie zębów żółta skóra koło oczu ciągłe bóle w okolicy prawej łopatki żółte zabarwienie oczu Choroby pęcherza moczowego: Obrzmienie dolnych powiek i ich zabarwienie na różowo siny kolor Choroby płuc: oba ramiona obwiśnięte zaczerwienienie policzków częste krwotoki z nosa wypukłe paznokcie Krew – objawy zastoinowe na skórze koło nosa popękane naczynia krwionośne Mała ilość erytrocytów we krwi: blada dolna (wewnętrzna) część języka Nadciśnienie: czerwony, guzowaty nos z żyłkami zrośnięte brwi zaczerwienienie policzków Nadmierne obciążenie tarczycy, mogące doprowadzić do choroby: wypukłe paznokcie częste mruganie nalot na dolnych powiekach opuchnięta szyja górny brzeg ucha zwinięty w rurkę Niedociśnienie: bladość poszczególnych fragmentów policzków bladość skóry czoła bladość twarzy obwisłe powieki Niedobór witaminy A: niezdolność do płaczu wchodzenie ze światła do ciemnego pomieszczenia utrata zdolności widzenia Niedobór witaminy B: obrzmiewanie języka Niedobór żelaza w organizmie: zapadłe sinawe powieki dolne okresowe pojawienie się białych plam na paznokciach czerwone uszy częste zajady w kącikach ust Niedobór wapnia w organizmie: błyszcząca skóra uszu Niedobór magnezu: drżenie dolnej powieki przypływ energii po godz. 20 zaczerwienienie skóry koło nosa Niedobór substancji mineralnych w organizmie: kruche , łamliwe paznokcie Nieżyt żołądka: biały nalot na środkowej trzeciej części języka bladość małżowin nosowych Osłabienie funkcji gruczołów płciowych u kobiet: włosy na górnej wardze zakola na czole u kobiet gęste krzaczaste brwi Schorzenia żołądka: zmiany kształtu paznokcia na palcu środkowym, pojawienie się pęknięć Serce-niewydolność i choroby: woskowe zabarwienie dolnych powiek obrzmiałe dolne powieki grube żyły na szyi trudności przy wchodzeniu po schodach Skłonność do zawału serca: drętwienie przy nacisku miejsca między dolną wargą a podbródkiem Skłonność do cukrzycy: suchy i popękany język wąska górna warga Trzustka przeciążona na granicy choroby: pomarszczona skóra twarz zgrubienia poniżej oczu Twory hemoroidalne (krwawnicowe) na organach wewnętrznych: plamy pigmentacyjne na dolnej wardze Wrzody żołądka: bóle w lewej łopatce biały koniuszek nosa Wyczerpany system nerwowy: trudności przy wchodzeniu po schodach (szczególnie w młodym wieku) Zaburzenia krążenia krwi: zbielenie koniuszka nosa zrośnięte brwi wczesna siwizna bladość twarzy bladość warg zgrubienie paznokciach Zaburzenia przemiany materii: nalot na dolnych powiekach białe plamy na paznokciach Zaburzenia funkcji trawienia: podłużne bruzdy na paznokciach w połączeniu z różnymi wypryskami na skórze czerwone uszy Zapalenie gruczołów płciowych: głębokie zmarszczki na szyi blade płatki uszu opuchnięta górna warga Zapalenie wątroby: żółte białkówki oczu żółtawość skóry policzki zapadnięte z obu stron żółte zabarwienie skóry wokół ust nieznaczne żyłki na skrzydełkach nosa brązowe zabarwienie skóry wokół oczu, ciągłe występowanie białych plam na paznokciach zgrubienie dolnego brzegu wargi Zapalenie prostaty: bardzo gruba dolna warga bladoróżowe zabarwienie skóry wokół oczu Zaparcia: brązowa skóra wokół oczu Zaburzenia krążenia krwi: zbielenie koniuszka nosa zrośnięte brwi wczesna siwizna bladość twarzy bladość warg zgrubienie paznokciach Krew - objawy zastoinowe na skórze koło nosa popękane naczynia krwionośne Mała ilość erytrocytów we krwi: blada dolna (wewnętrzna) część języka Choroby płuc: oba ramiona obwiśnięte zaczerwienienie policzków częste krwotoki z nosa wypukłe paznokcie Niedobór witaminy A: niezdolność do płaczu wchodzenie ze światła do ciemnego pomieszczenia utrata zdolności widzenia Niedobór witaminy B: obrzmiewanie języka Niedobór żelaza w organizmie: zapadłe sinawe powieki dolne okresowe pojawienie się białych plam na paznokciach czerwone uszy częste zajady w kącikach ust Niedobór wapnia w organizmie: błyszcząca skóra uszu Niedobór magnezu: drżenie dolnej powieki przypływ energii po godz. 20 zaczerwienienie skóry koło nosa Niedobór substancji mineralnych w organizmie: kruche , łamliwe paznokcie Wyczerpany system nerwowy: trudności przy wchodzeniu po schodach (szczególnie w młodym wieku) Zaburzenia przemiany materii: nalot na dolnych powiekach białe plamy na paznokciach Zaburzenia funkcji trawienia: podłużne bruzdy na paznokciach w połączeniu z różnymi wypryskami na skórze czerwone uszy Chore nerki: duża i mięsista górna warga gruba skóra na czole i głębokie zmarszczki czerwone uszy obrzmiałe dolne powieki długie, wąskie wypukłe paznokcie ciągła obecność białych plam powstawanie worków pod oczami Choroby i zaburzenia funkcji pęcherzyka żółciowego: żółte zabarwienie skóry koło ust pożółknięcie zębów żółta skóra koło oczu ciągłe bóle w okolicy prawej łopatki żółte zabarwienie oczu Choroby pęcherza moczowego: Obrzmienie dolnych powiek i ich zabarwienie na różowo siny kolor Serce-niewydolność i choroby: woskowe zabarwienie dolnych powiek obrzmiałe dolne powieki grube żyły na szyi trudności przy wchodzeniu po schodach Skłonność do zawału serca: drętwienie przy nacisku miejsca między dolna wargą a podbródkiem Wrzody żołądka: bóle w lewej łopatce biały koniuszek nosa Zniewolona 3 ZWIASTUN odcinków 17-18. Katia przechytrzy Żadana! Książę Jabłoniewski oskarżony o zabicie żony Andrieja Sucha skóra twarzy i ciała to bardzo częsty problem. Objawia się zaczerwienieniem, szorstkością oraz nieprzyjemnym uczuciem ściągnięcia. Przesuszona skóra łatwo ulega podrażnieniom, bywa nadwrażliwa na działanie kosmetyków, a nawet wody. Pojawić się może także łuszczenie oraz uciążliwy świąd. Nadmiernie sucha skóra może być też objawem przewlekłej choroby. Nadmierna suchość skóry może być objawem cukrzycy, łuszczy, AZS lub chorób tarczycy Spis treściCzy suchość skóry może oznaczać chorobę?Sucha skóra objawem cukrzycySucha skóra objawem chorób tarczycySucha skóra objawem łuszczycySucha skóra objawem Atopowego zapalenia skóry Jakie są przyczyny suchej skóry? Bezpośrednie przyczyny nadmiernej suchości skóry to obniżona zdolność wiązania i zatrzymywania wody w naskórku oraz niedobór lipidów w warstwie rogowej. Taki stan może być skutkiem różnych czynników zewnętrznych jak i wewnętrznych. Bardzo często jest wynikiem nieodpowiedniej pielęgnacji, przyjmowania leków lub nadmiernej ekspozycji na słońce, niskich temperatur czy silnego wiatru. Na poziom nawilżenia skóry ogromny wpływ ma codzienna dieta oraz poziom nawadniania organizmu. U niektórych osób występuje też większa skłonność do przesuszania się skóry, wynikająca z uwarunkowań genetycznych. Czy suchość skóry może oznaczać chorobę? W wielu przypadkach suchość skóry może być czymś więcej niż problemem pielęgnacyjnym. Zdarza się, że problemy z nawilżeniem skóry są sygnałem od organizmu, że dzieje się z nim coś złego. Objawiać się w ten sposób mogą różne schorzenia somatyczne oraz dermatologiczne. Sucha skóra objawem cukrzycy Problemy ze skórą w przebiegu cukrzycy to najczęściej nadmierna suchość, swędzenie i łuszczenie się. Skóra osoby chorej na cukrzycę jest też bardziej podatna na zranienia, które również gorzej się goją. Głównym powodem osłabionej kondycji skóry u osoby chorującej na cukrzycę są zmiany naczyniowe (angiopatia cukrzycowa), które w takim samym stopniu mogą dotyczyć większych i mniejszych naczyń. Upraszczając, można powiedzieć, że nadmiar cukru we krwi prowadzi do zmian zwyrodnieniowych we włośniczkach, tętniczkach i żyłach, czego skutkiem jest upośledzenie układu naczyniowego i niedożywienie skóry. Postępujący zanik gruczołów łojowych i potowych prowadzi do osłabienia naturalnej bariery obronnej skóry i w rezultacie do coraz większej przeznaskórkowej utraty wody i nasilającej się suchości, często połączonej z dokuczliwym świądem. Pomocna jest tu odpowiednia higiena i pielęgnacja, w której pomagają preparaty emolientowe, bogate w substancje odżywcze i nawilżające. Odpowiednie emolienty ułatwiają też odbudowę osłabionej chorobą skóry, nie podrażniają jej, bo nie mają substancji zapachowych. Dobrze jeśli stosowany preparat ma również działanie przeciwświądowe. Regularnie stosowane emolienty, przywracając naturalną barierę ochronną, skutecznie chronią skórę przed zakażeniami bakteryjnymi i grzybiczymi. Jeżeli bardzo boleśnie i głęboko pękają ci pięty, to sygnał do przeprowadzenia badań pod kątem cukrzycy. Jednym z powikłań przy tej chorobie jest tak zwany zespół stopy cukrzycowej. Wzmożone przesuszenie skóry pięt przeradza się w jej pękanie, co prowadzić może do rozwinięcia się groźnej infekcji. Aby zapobiegać takim powikłaniom należy stosować pielęgnację nawilżająco-natłuszczającą. Sucha skóra objawem chorób tarczycy Schorzenia tarczycy polegają na nadmiernej lub niedostatecznej produkcji hormonów tyroksyny i trójjodotyroniny. Zaburzenia te skutkują przewlekłym uczuciem zmęczenia i osłabienia, zawrotami głowy, wahaniem masy ciała, a nawet problemami z zajściem w ciążę. Objawem problemów z tarczycą jest sucha, ziemista skóra ze skłonnościami do łuszczenia się. Na zgrubieniach (kolanach, łokciach, stopach) jest ona bardzo ciemna i przesuszona, co wygląda nieestetycznie. Taka skóra wymaga stałego nawilżania oraz zmiękczania. Odwodnienie organizmu a suchość skóry Odwodnienie jest bardzo niebezpiecznym dla organizmu stanem chorobowym, który jest wynikiem utraty wody i elektrolitów. Może być konsekwencją niedostatecznego spożycia wody, upałów lub gorączki. Przyczyną tego stanu mogą być także biegunki, wymioty zaburzenia funkcjonowania nerek. Pierwszymi sygnałami informującymi, że w organizmie znajduje się za mało wody będzie wzmożone pragnienie, wysuszenie skóry twarzy i ciała, spierzchnięte usta oraz ciemna, zmęczona skóra pod oczami. Sucha skóra objawem łuszczycy Pierwszymi oznakami łuszczycy są powstające na skórze czerwone placki wysuszonej, złuszczonej skóry. Początkowo pojawiają się one w newralgicznych miejscach takich jak stopy, kolana czy łokcie, następnie rozprzestrzeniają się na pozostałe fragmenty skóry. U chorych na łuszczycę proces przemiany komórek jest zaburzony i znacznie przyśpieszony. Nowe komórki dojrzewają szybko, a stare nie nadążają się złuszczać, czego efektem jest powstawanie na ciele warstwy martwych komórek w postaci grudek pokrytych łuskami. Łuszczyca wymaga leczenia farmakologicznego, jednak dla ukojenia podrażnionej skóry stosowane są gęste i tłuste preparaty nawilżające, które zatrzymują wodę w skórze. Sucha skóra objawem Atopowego zapalenia skóry Atopowe zapalenie skóry (AZS) zwane kiedyś świerzbiączką jest przewlekłą, autoimmunologiczną chorobą skóry, objawiającą się silnym przesuszeniem naskórka oraz uporczywym świądem. Objawy nasilają się w wyniku wzmożonej ekspozycji na alergeny, kontaktu z detergentami, a nawet w efekcie stresu pojawiającego się w życiu chorego. Walka z tą chorobą wymaga konsekwentnego stosowania kosmetyków bogatych w emolienty (które jednocześnie będą koić i łagodzić skórę, ale też ograniczać czynniki zaostrzające stopień przesuszenia skóry i penetrację alergenów), łagodzenia podrażnień oraz unikania kontaktu z wodą i mydłem. Pielęgnacja suchej skóry w pigułce Sucha skóra szybciej ulega procesom starzenia się, warto więc dbać o jej dobre nawilżanie zarówno od środka jak i z zewnątrz. Dieta powinna być bogata w owoce i warzywa, a dzienne spożycie wody nie powinno spadać poniżej 1,5 litra wody na dobę. Pielęgnacja powinna opierać się na stosowaniu hipoalergicznych preparatów łagodzących podrażnienia, natłuszczających skórę i tworzących okluzyjny film tłuszczowy, zatrzymujący ucieczkę wody z naskórka. Należy zrezygnować ze środków myjących na bazie mydła czy alkoholu i zastąpić delikatnymi preparatami myjącymi o pH neutralnym dla skóry. Równie ważna jest ochrona przed warunkami atmosferycznymi, czyli filtry UV oraz intensywne natłuszczanie w czasie mrozów. Nie wolno zaniedbywać i bagatelizować objawów suchej skóry. Problemy ze skórą mogą być pierwszym objawem poważnej choroby. Jeśli zauważyłaś u siebie przewlekłą suchość skóry i podejrzewasz u siebie którąś z nich koniecznie skontaktuj się z lekarzem. Nieleczona sucha skóra może być bardzo podrażniona, przerodzić się w silną egzemę, pękać, mogą pojawić się na jej powierzchni liszaje. Towarzyszy temu ból, świąd oraz nieestetyczny wygląd. Cienka, wrażliwa skóra jest też dużo bardziej podatna na uszkodzenia oraz rozwój groźnych infekcji. Nieestetycznie błyszcząca się skóra to utrapienie wielu kobiet. Szczególne podczas wyższych temperatur, kiedy wydzielanie sebum się zwiększa, ciężko jest nad nim zapanować. Poznaj sposoby, dzięki którym zmniejszysz ten problem i zmatowisz skórę na wiele artykule znajdują się linki i boksy z produktami naszych partnerów. Wybierając je, wspierasz nasz Adobe StockBłyszczeć czy nie błyszczeć? Niekiedy ciężko jest połapać się w makijażowych trendach, które raz promują błyszczącą skórę, innym razem sugerując jej całkowite zmatowienie. Naszym zdaniem najlepiej zachować umiar i zawsze dążyć do jak najbardziej promiennego i jednocześnie naturalnego efektu. Czasem nawet na co dzień nie potrafimy powstrzymać się przed muśnięciem rozświetlaczem szczytów kości policzkowych, jednocześnie próbując pozbyć się tłustej warstwy z czoła i nosa. Błyszczenie się skóry spowodowane jest nadmierną produkcją sebum przez nasze pory. Ich pobudzenie może być skutkiem braku witamin, zatkanymi porami, kiepską dietą czy zaburzeniami hormonalnymi. Na szczęście za pomocą pielęgnacji i makijażu możemy nad nim zapanować. Nie ograniczaj się jednak tylko do dobrze znanego pudru i zacznij walkę z błyszczącą się twarzą już na etapie kosmetyków pielęgnacyjnych. Trzymając się naszych rad szybko zobaczysz, że twoja skóra jest zdecydowanie bardziej przede wszystkim Walkę z nadmiernym wydzielaniem serum należy zacząć już na etapie pielęgnacji skóry. Błyszcząca się skóra to efekt zaburzonej pracy gruczołów łojowych, które możesz uspokoić za pomocą intensywnego nawilżenia. Cera, której dostarczysz wiele potrzebnych minerałów i cennych składników odwdzięczy się nam zdrowym, ale nie nadmiernym blaskiem. Stanie się także bardziej miękka i ukojona. Krem i serum nakładaj po każdym oczyszczeniu twarzy, rano i kiedy jesteś bardzo zmęczona, nie idź spać w makijażu. To prosta droga do zapchanych porów i powstawania niedoskonałości oraz nadmiernego błyszczenia. Używając do higieny wody, naruszasz naturalne pH skóry, które przywrócić możesz za pomocą toniku. Ten niedoceniany kosmetyk ma ogromny wpływ na wygląd skóry, więc zacznij traktować go jako nieodłączną część demakijażu. Tonik usunie resztki makijażu i zanieczyszczeń, ukoi skórę i wpłynie na jej efekty matujące dadzą także maseczki z glinki. Wykonywane 2-3 razy w tygodniu (w zależności od cech twojej skóry) dokładnie oczyszczą skórę panując nad sebum i regulując jego wydzielanie. Najczęściej spotykana jest glinka zielona, ale nie wahaj się, jeśli będziesz miała okazję wypróbować działanie białej lub czerwonej. 123RF Źródło: 123RFMatujący makijaż Poszczególne marki dbają o to, by ich oferta była zróżnicowana i pasowała do wielu rodzajów skóry. Serie matujące nie są już niczym zadziwiającym. Dzięki kosmetykom o tym działaniu nie trzeba co chwilę zerkać w lusterko, by upewnić się, że blask na szczycie naszego nosa nikogo nie oślepi. Zarówno podkłady, jak i pudry matujące hamują i kryją sebum, długo utrzymując się na skórze. Pod ich wpływem cera staje się miękka i jednolita, więc jeśli masz problem z niedoskonałościami, bądź pewna, że kosmetyki te skutecznie je zamaskują. Poprawiając makijaż w ciągu dnia, staraj się nie nakładać kolejnych warstw pudru, dopóki nie zbierzesz ze skóry nadmiaru sebum. Najprościej zrobić to za pomocą bibułek matujących, które zawsze warto mieć w kosmetyczce. icon info W artykule znajdują się linki i boksy z produktami naszych partnerów. Wybierając je, wspierasz nasz jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści. Przy każdym skurczu serca bogata w tlen krew wtłaczana jest do tętnic, które rozprowadzają ją po całym ciele. Tkanki częstują się tlenem oraz substancjami odżywczymi i wykorzystana w ten sposób krew wraca żyłami do serca. Taka praca trwa nieustannie, w dzień i w nocy. Tętnicami krew płynie szybko i pod dużym ciśnieniem. Żyłami porusza się znacznie wolniej, bo płynie "pod górę". U dorosłego człowieka serce znajduje się ponad metr nad ziemią i ten dystans ma do pokonania krążąca w organizmie krew. Nie jest to łatwe zadanie. Krew musi przecież pokonać siłę grawitacji. Żeby krew popłynęła ku górze, potrzebuje wsparcia. Gdy chodzimy, biegamy, nasze mięśnie rytmicznie się kurczą i uciskają żyły. To tak, jakbyśmy chcieli usunąć wodę z gumowego węża ściskając go dłońmi. Możemy to zrobić, ale gdy tylko zwolnimy ucisk, woda w wężu opadnie na dół. Podobnie działoby się w żyłach, gdyby nie... zastawki, czyli maleńkie fałdki wewnętrznej błony naczyń. Zamykają się, gdy krew płynąca w górę do serca próbuje się cofać ku dołowi. Gdy system zawodzi Jeżeli mamy słabe mięśnie, mało się ruszamy i zastawki są uszkodzone (możemy się urodzić ze zniszczonymi zastawkami lub mogą się "zepsuć" na skutek zakrzepowego zapalenia żył), krew zaczyna się cofać. Wtedy wzrasta ciśnie krwi, która z coraz większą siłą naciska na ściany żył w nogach. Żyły rozszerzają się i jak rozciągnięta sprężyna nie wracają do swego pierwotnego kształtu. Tak powstają żylaki, czyli nieprawidłowe poszerzenia żył. Z czasem skóra nad nimi staje się coraz cieńsza, napięta i błyszcząca. Nabrzmiały, wypełniony niedotlenioną krwią żylak, widoczny jest pod skórą jako niebieskawa, czasem upstrzona zgrubieniami, kręta linia. Gdybyśmy połączyli ze sobą wszystkie naczynia, którymi płynie krew w jednej nodze, otrzymalibyśmy rurkę o długości około 100 km. To nie pomyłka. Część żył w nogach schowana jest głęboko i tworzy tzw. układ żył głębokich. Część zaś biegnie blisko powierzchni skóry i te nazywane są żyłami powierzchownymi. Te oba układy łączą poprzeczne żyłki przez fachowców określanie jako perforatory. Naczyniami powierzchownymi płynie niewiele ponad 10 proc. krwi żylnej z nóg, ale to właśnie w nich powstają żylaki. Najczęściej na żyle odpiszczelowej, biegnącej od kostki przyśrodkowej (wewnętrznej) aż do pachwiny, nieco rzadziej na żyle odstrzałkowej, ciągnącej się od kostki odśrodkowej (zewnętrznej) do kolana. Jeżeli zastawki w żyłach głębokich są słabe, to cofająca się krew perforatorami, czyli poprzecznymi żyłkami, przedostaje się do żył powierzchownych. Wzrasta w nich wtedy ciśnienie i z czasem tworzą się żylaki. Specjaliści nazywają je wtórnymi. Jednak w ok. 95 proc. przypadków dokuczają nam żylaki pierwotne, które też tworzą się w żyłach powierzchownych, ale przy dobrze funkcjonujących zastawkach żył głębokich. Zaczyna się od pajączka Rzadko kiedy kojarzymy uczucie ciężkich nóg i opuchnięte wieczorem kostki z żylakami. Tymczasem tak niewinnie może zaczynać się choroba żylakowa, którą poprzedza okres przedżylakowy. Objawia się tym, że nogi są ciężkie, zmęczone, a pod koniec dnia puchną one w okolicy kostek. Obrzęki powiększają się, np. po gorącej kąpieli, nasilają się podczas miesiączki (to wpływ hormonów). Po większym wysiłku statycznym, tzn. gdy długo się stoi lub siedzi w jednej pozycji, odczuwa się dotkliwy ból w nogach. Fachowcy nazywają go chromaniem żylnym. Poza tym na nogach pojawia się coraz więcej "pajączków". Ten etap choroby może trwać wiele lat. W miarę powiększania się żylaków, można odczuwać bóle i skurcze nóg, które nie ustępują nawet po nocnym wypoczynku. Czasem, wzdłuż zmienionej chorobowo żyły, pojawiają się miękkie uwypuklenia, których wielkość zależy od położenia nóg (gdy trzyma się nogi w górze – żylaki zanikają, gdy się stoi – pojawiają się). Z upływem czasu widoczne są tzw. zaburzenia tkankowe, czyli brązowe przebarwienia na skórze, wypryski żylakowe i zapalenia tkanki podskórnej. Nad kostkami pojawia się tzw. twardzina - skóra twardnieje, wygląda jak kora drzewa. Najdokuczliwszym objawem zaawansowanej choroby żylakowej są owrzodzenia podudzi. Są to trudno gojące się, bolesne rany, które tworzą się wzdłuż zmienionych przez chorobę żył. Najczęściej nad wewnętrznymi kostkami nóg. Co sprzyja żylakom? Skłonność do powstania żylaków jest genetyczna. Można je odziedziczyć nie tylko po swojej matce, ale nawet po babce lub prababce. Ale na ich pojawienie się mają wpływ także inne czynniki: rasa – biała, Murzynki nie miewają żylaków, płeć - pięć razy częściej chorują kobiety niż mężczyźni, przebyte ciąże, zaburzenia hormonalne oraz stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej, mało aktywny tryb życia: brak ruchu, siedzenie po kilka, kilkanaście godzin dziennie (zwłaszcza z nogą założoną na nogę), praca wymagająca wielogodzinnego stania, np. fryzjer, chirurg, kelner, noszenie obcisłych ubrań, a zwłaszcza podkolanówek, pończoch czy skarpet ze ścisłym ściągaczem, chodzenie w butach na wysokim obcasie lub botkach uciskających kostkę, nadwaga i otyłość, dieta uboga w błonnik i niedobory witaminy C, przewlekłe zaparcia, palenie papierosów, nadużywanie wysokoprocentowego alkoholu. Żylak nie znika sam Jeżeli żylaki już zaczęły się tworzyć, nie można całkowicie zatrzymać tego procesu. Żylaki trzeba leczyć, tak jak każdą inną chorobę. Jednym ze sposobów zachowawczego leczenia żylaków jest kompresjoterapia, czyli leczenie uciskiem. Metodę tą zaleca się w przypadku wystąpienia obrzęku, kontaktowego zapalenia skóry (związanego z przewlekłą niewydolnością żylną) lub owrzodzenia żylnego. W kompresjoterapii używa się specjalistycznych, dostępnych w aptekach, pończoch elastycznych o stopniowanym ucisku ucisku lub bandaży elastycznych. Przeciwwskazaniem do jej stosowania jest przewlekłe niedokrwienie kończyn dolnych (np. w wyniku zmian miażdzycowych lub na skutek cukrzycy), źle kontrolowane nadciśnienie tętnicze, nietolerancja na materiał z którego wykonane są wyroby. Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektu, warto skontaktować się z chirurgiem (konsultację chirurgiczną zaleca się również m. in. w przypadku przebytej zakrzepicy żył powierzchownych lub gdy nastąpiło pęknięcie żylaka, a także ze względów estetycznych). Wizyta u specjalisty zaczyna się od zebrania dokładnego wywiadu. Potem lekarz dokładnie ogląda całe nogi. Ocenia wielkość żylaków, a także śledzi przebieg żył powierzchownych. Zwraca uwagę na stan skóry, czy jest zdrowa, ciepła czy zmieniona - zaczerwieniona bądź blada z przebarwieniami. Sprawdza, czy występują obrzęki. Wodząc palcami wzdłuż żył wyczuwa w nich np. stwardnienia, zgrubienia. Może też wyczuć falę przepływającej krwi i zorientować się, czy zastawki są sprawne i nie pozwalają się krwi cofać. To jednak tylko wstępna diagnoza. W swoim gabinecie lekarz może również przeprowadzić dodatkowe, proste testy. Próba opaskowa - Trendelenburga Pacjent leży z nogą uniesioną do góry. Lekarz masuje mu nogę w taki sposób, jakby chciał całą krew "wycisnąć" do brzucha. Następnie wysoko na udo zakłada opaskę uciskową. Po chwili pacjent wstaje. Noga jest gładka, nie widać żylaków. Specjalista zwalnia opaskę, krew cofa się i błyskawicznie pojawiają się żylaki. Świadczy to o niewydolności zastawek przy ujściu badanej żyły. Próba marszowa - Perthesa Gdy pacjent stoi, lekarz zakłada wysoko na jego udzie gumową opaskę uciskową. Przez 20-30 minut pacjent musi chodzić. W tym czasie krew z żył powierzchownych jest przez pracujące mięśnie wyciskana do żył głębokich. Jeżeli po kilkudziesięciu minutach żylaki "znikną", będzie to świadczyło, że zastawki żył głębokich są wydolne, bo zatrzymują krew. To ważne, bo jeśli w czasie operacji zostanie usunięty pień i gałęzie żyły powierzchownej, jej zadania będzie musiała przejąć żyła głęboka. Musi więc być w dobrym stanie. Badanie duplex-doppler To nowoczesne badanie USG jest niezwykle precyzyjne. Gdy pacjent stoi, siedzi i leży, lekarz wodzi po skórze głowicą aparatu dopplerowskiego. Na monitorze widzi czy zastawki są sprawne, zdrowe, a w żyłach nie ma zakrzepów. Może też przyjrzeć się, czy krew płynie bez przeszkód i pod dobrym ciśnieniem – odpowiednie kolory na ekranie oznaczają, czy przepływ w badanym miejscu żyły jest prawidłowy. Np. gdy na wykresie widocznym na monitorze pojawia się kolor czerwony, to znaczy, że krew płynie szybko, bez przeszkód; gdy pojawia się kolor niebieski – krew ledwo przeciska się przez żyłę (być może w tym miejscu są zakrzepy). Dzięki badaniu duplex-doppler można ocenić stan żył głębokich i powierzchownych. Jak się leczy żylaki? Zanim chirurg podejmie decyzję, jaką metodą trzeba leczyć żylaki, zleca jeszcze wykonanie morfologii i badanie krzepliwości krwi. Duże żylaki usuwa się operacyjnie, nieco mniejsze – obliteruje (wstrzykuje się do chorych naczyń środek, który je zamyka), a całkiem małe i tzw. pajączki można niszczyć laserem lub metodą photo-derm (naświetalnie i niszczenie chorego naczynia). Na każdym etapie rozwoju choroby żylakowej można przeprowadzić operację usunięcia zmienionej żyły. Do operacji nie ma wielu przeciwwskazań. Zabiegów nie wykonuje się jednak, gdy: niedrożne są żyły głębokie, które po usunięciu żył powierzchownych powinny przejąć ich pracę, w czasie badań wykryto chorobę zakrzepowo-zatorową; urwanie się w czasie operacji zakrzepu mogłoby doprowadzić do tak groźnych powikłań, jak zawał serca czy udar mózgu, nie pozwala na to ogólny stan zdrowia, np. świeżo przebyty zawał serca, zaawansowana cukrzyca, nadczynność tarczycy. Wybór metody Chirurdzy zwykle wybierają jedną z trzech metod operacyjnych. Różnice między tymi metodami polegają na użyciu innych narzędzi lub innej techniki wykonania zabiegu. Stripping, czyli metoda Babcocka Usuwa się główny pień żylny i odchodzące od niego gałęzie żylne. Przy usuwaniu żyły odpiszczelowej chirurg najpierw robi dwa ok. 5-centymetrowe nacięcia na nodze: w pachwinie i przy kostce (przy usuwaniu żyły odstrzałkowej nacięcia robi się tuż pod kolanem i w okolicy kostki). Następnie do chorej żyły wprowadza – zwykle od strony kostki – miękką, metalową linkę, tzw. stripper, przecina i podwiązuje żyłę i jednym szarpnięciem wydobywa ją na zewnątrz. Żeby usunąć gałęzie żylne, musi jeszcze na nodze, wzdłuż przebiegu pnia żylnego, wykonać kilka, kilkanaście 1-2 centymetrowych nacięć, przez które w podobny sposób wyciągnie odgałęzienia usuniętego pnia. Na cięcia zakłada się szwy, które zdejmuje się zwykle po 7 dniach. Stripping trwa około godziny. Zabieg przeprowadza się w szpitalu, w znieczuleniu ogólnym lub zewnątrzoponowym (blokuje się czucie od pasa w dół). Po operacji już następnego dnia można wstać i chodzić. Przez kilka dni bolą nacięcia, ale dolegliwości można łagodzić środkami przeciwbólowymi. Przez miesiąc widoczne są krwiaki. W tym czasie chorą nogę owija się elastycznym bandażem od pachwiny aż po palce stopy. Przez kolejne 3 tygodnie trzeba nosić specjalne rajstopy uciskowe. Niestety, po licznych, sporych nacięciach pozostają blizny. Cena zabiegu w gabinecie prywatnym to ok. 1,3 – 4 tys. zł Miniflebektomia, czyli metoda Millera i Varady’ego Przypomina nieco stripping. Pierwszy etap operacji – usunięcie pnia żylnego – ma taki sam przebieg, jak w metodzie Babcocka. Drugi etap – usunięcie gałęzi żylnych, można przeprowadzić w znieczuleniu miejscowym. Wzdłuż przebiegu pnia żylnego wykonuje się minimalne, 2-3 mm nacięcia, przez które narzędziem przypominającym szydełko wyciąga się małe odgałęzienia. Nie zakłada się szwów, a nacięcia zakleja się na kilka dni specjalnym plastrem. Później prawie nie ma po nich śladu. Po operacji można wrócić do domu. Po zabiegu wykonanym tą metodą obowiązują podobne zasady rekonwalescencji jak po strippingu. Cena zabiegu: ok. 1,5 – 2 tys. zł. Kriostripping, czyli metoda La Piverte’a Wzdłuż przebiegu pnia żylnego wykonuje się kilka 2-3 mm nacięć. Przez nacięcie wprowadza się do żyły specjalną sondę, pokrytą na końcu 24 karatowym złotem. Sonda połączona jest przewodem ze specjalnym aparatem, w którym jest podtlenek azotu. Gdy sonda dotrze do miejsca wyznaczonego przez lekarza, jej końcówka błyskawicznie zostaje schłodzona do minus 80-100 st. C. Kawałek żyły przykleja się do niej i zostaje wyciągnięty na zewnątrz. Przez następne mikronacięcie znowu do żyły wprowadza się sondę i procedura powtarza się. Kawałeczek po kawałeczku usuwa się główny pień żylny. Przez te same małe nacięcia można usuwać odgałęzienia żylne. Jeśli żylak jest kręty i sondą trudno jest wejść do środka zmienionej chorobowo żyły, poszczególne jej kawałki można "przyklejać" do zamrożonej końcówki sondy i wyciągać na zewnątrz. Do zabiegu stosuje się znieczulenie ogólne lub miejscowe. Operacja trwa około godziny. Po zabiegu pacjent wraca do domu. Przez około 2 tygodnie powinien chodzić w opatrunku uciskowym (elastyczny bandaż), a potem w specjalnych rajstopach uciskowych. Cena zabiegu: ok. 2-2,5 tys. zł. Skleroterapia (obliteracja) To nieoperacyjna metoda leczenia żylaków. Zabieg ten stosuje się na żyłach o małym przekroju (także, gdy na nogach są tzw. pajączki). Do zmienionej chorobowo żyły lekarz wstrzykuje (czasem kilkakrotnie, w odstępach 7-10 dni) środek, który powoduje zrośnięcie jej ścian. Następnie nogę bandażuje. Ściśnięta żyła pod działaniem podanego preparatu zarasta. Krew wybiera sobie nowy szlak, co odbywa się bez szkody dla krążenia. Zabieg trwa krótko,10-30 minut, i może być przeprowadzony w warunkach ambulatoryjnych. Po zabiegu pacjent powinien chodzić, ale opatrunek uciskowy musi nosić nawet do 2 tygodni. Cena zabiegu: ok. 100-150 zł. Sposoby na pajączki Laseroterapia Chore naczynia można również niszczyć laserem. W różnych miejscach lekarz naświetla punkty połączeń naczyń i kilka miejsc na przebiegu naczyń. W taki sposób chore naczynia zostają zniszczone. Laser emituje taką długość fali świetlnej, która jest pochłaniana wybiórczo przez hemoglobinę. Laseroterapii nie trzeba się więc bać, bowiem tkanki otaczające w niewielkim stopniu narażone są wysoką temperaturę (choć zdarzają się mikrooparzenia tkanek). Po laseroterapii przez 6 tygodni nie wolno się opalać, by nie powstały trwałe przebarwienia na skórze. Cena zabiegu: ok. 1 tys. zł Photo-Derm Specjalne urządzenie wytwarza impulsowo strumień światła (inny niż w przypadku lasera), który podgrzewa tkankę do wysokiej temperatury, powodując zniszczenie chorych naczyń. Najpierw skórę pacjenta smaruje się kremem znieczulającym, a potem zimnym chłodzącym żelem (tak jak przed badaniem USG), a potem do określonego miejsca na nodze pacjenta przykłada się prostokątną końcówkę z kryształu. Specjalna długość fali świetlnej idzie tylko w naczynia, a nie w skórę czy tkanki otaczające, i zamyka je. Photo-Derm nadaje się do leczenia zarówno małych "pajączków", łagodnych zmian naczyniowych i mniejszych żylaków. Przed zabiegiem skóra nie powinna być opalona, a po zabiegu, podobnie jak po laseroterapii, nie wolno opalać się przez 6 tygodni. Nie nakłada się żadnych bandaży uciskowych. Pacjent po zabiegu może iść do domu. Musi jedynie bardziej dbać przez pewien czas o higienę podrażnionej skóry, by nie dopuścić do zakażeń bakteryjnych. Ale taka sama wskazówka obowiązuje przy każdej metodzie usuwania żylaków. Cena zabiegu: ok. 1 tys. zł. Po zabiegach Główna zasada, której należy przestrzegać po leczeniu żylaków brzmi: wykonuj sumiennie wszystkie zalecenia operującego lekarza. Niektóre z nich są ogólne i dotyczą wszystkich pacjentów. Żeby nie dopuścić do powstania zakrzepów w żyłach, należy jak najszybciej zacząć chodzić. Zwykle przez 4-14 dni trzeba nosić opatrunek uciskowy, który z czasem można zamienić na specjalnie dobrane (do obwodu nogi) pończochy lub rajstopy obciskające. Przez jakiś czas należy przyjmować leki zapobiegające powstaniu zakrzepów. 1-2 tygodnie po operacji warto zdecydować się na masaże (także hydromasaże) usprawniające krążenie krwi w układzie żylnym. W okresie rekonwalescencji (ok. 6 tygodni) nie wolno się intensywnie opalać. Nie trzeba zupełnie unikać słońca, nie można jednak leżeć "plackiem" na plaży rozgrzanej jak patelnia. Ponieważ żyły nie lubią wysokich temperatur, zarówno ci, którzy mają tendencję do żylaków, chorują na żylaki lub są po operacji ich usunięcia nie powinni chodzić do sauny. Po zabiegach nie powinno się nosić ciężarów, zbyt długo stać czy siedzieć i chodzić na wysokich obcasach. Ze zmianami skórnymi, jakie towarzyszą żylakom, np. przebarwieniami, bliznami po zabiegach pozostałościami twardziny, trzeba zgłosić się do dermatologa. Gdy nie leczy się żylaków... Może dojść do powikłań groźnych nawet dla życia. Najczęstsze z nich to: owrzodzenia podudzi: gdy niedotleniona krew zalega w żyłach, zaczyna maleńkimi naczyniami krwionośnymi przesączać się do tkanki tłuszczowej i podskórnej. To tak, jakby gąbka coraz bardziej nasączała się wodą. Najpierw w okolicy kostek pojawiają się krwawe wybroczyny, a potem dochodzi do postępującego obumierania nadmiernie wypełnionych (nasączonych) niedotlenioną krwią tkanek. Tak powstaje bolesne i trudne do wygojenia owrzodzenie. Z tego ogniska zapalenie może rozprzestrzenić się na cały organizm. Krwotok: skóra nad żylakiem jest cienka i sucha jak pergamin. Gdy ciśnienie krwi w zmienionej przez chorobę żyle niebezpiecznie wzrośnie, jej ścianki mogą tego nie wytrzymać. Pęka żylak i skóra nad nim. Dochodzi do krwotoku, który trudno opanować. W takim przypadku, by nie doszło do wykrwawienia, trzeba jak najszybciej wezwać pogotowie, położyć się i jak najwyżej unieść nogę do góry. Zakrzepy i zatory: gdy krew zalega w żyłach, powstają zakrzepy. W pewnym momencie może dojść do oderwania takiego zakrzepu od ściany naczynia. Wraz z krwią powędruje on w kierunku serca. Może zatkać jedną z ważnych tętnic, a konsekwencją zatoru może być zawał serca, udar mózgu czy blokada płuc. Jeśli ktoś raz miał żylaki, może je mieć po raz kolejny w innym miejscu. Skuteczną metodą zapobiegania im jest noszenie w ciągu dnia specjalnych podkolanówek, pończoch lub rajstop, które, uciskając w odpowiednich miejscach nogę nie dopuszczają, by krew wracała przez niedomykające się zastawki i zalegała w żyłach. Powinien je indywidualnie dobrać lekarz. W tym celu wypoczętą nogę pacjenta mierzy w wielu miejscach, w kostce, łydce, pod kolanem i w środkowej części uda (przy rajstopach także w okolicy pachwiny i w talii). Tak dobiera się rozmiar rajstop. Rajstopy słabiej obciskające nogi powinny nosić osoby, które rodzinnie są obciążone skłonnością do żylaków. Panie nie muszą się obawiać, że przeciwżylakowe rajstopy będą szpecić nogi. Można je kupić w wielu kolorach lub takie, które nie różnią się od zwykłych rajstop. Odstraszać może tylko ich cena, ok. 100 zł. W trosce o żyły Wszyscy, którzy chcą uniknąć żylaków, a przede wszystkim osoby z rodzinna skłonnością do ich powstawania, powinni więcej uwagi poświęcać swoim nogom. Zmianą trybu życia można trochę oszukać genetykę i nie dopuścić do rozwoju choroby. Co należy robić? Unikaj długiego stania i siedzenia. Jeżeli w pracy musisz stać, to przestępuj w miejscu z nogi na nogę, co jakiś czas tup mocno piętą (wymusza to nieco przepływ krwi w kierunku serca), co godzinę wykonaj po kilka przysiadów. Jeżeli pracujesz siedząc - staraj się często zmieniać pozycje i nie zakładaj nogi na nogę. Dobierz sobie wygodne krzesło (siedzisko nie może uciskać na uda, a stopy nie mogą wisieć w powietrzu). Jeżeli pracujesz siedząc wiele godzin przy biurku, postaw pod nim stołeczek i oprzyj na nim wyciągnięte nogi. Odpoczywaj z nogami uniesionymi do góry. W ciągu dnia staraj się chociaż kilka razy po kilka minut spędzić w tzw. pozycji amerykańskiej, czyli z wyciągniętymi nogami i stopami powyżej linii serca, np. opartymi o ścianę czy oparcie drugiego krzesła. Do snu wkładaj pod pięty wałek lub małą poduszkę. Zrzuć nadwagę. Im więcej ważysz, tym trudniejsze jest prawidłowe krążenie i wzrasta ryzyko zastoju krwi w żyłach nóg. Dietą i ćwiczeniami pozbądź się zbędnych kilogramów. Skonsultuj z lekarzem zażywanie hormonów. Niezależnie od tego, czy stosujesz pigułki antykoncepcyjne, czy hormonalną terapię zastępczą. Rzuć palenie. Albo przynajmniej ogranicz je radykalnie. Nikotyna wpływa na zwężenie i zwapnienie żył; jeśli stosujesz hormonalne pigułki antykoncepcyjne i palisz, ryzyko pojawienia się żylaków się zwiększa. Unikaj wysokich temperatur. Ciepło powoduje rozszerzenie żył. Nie chodź więc do sauny, nie bierz gorących kąpieli, nie opalaj się leżąc plackiem, nie depiluj nóg gorącym woskiem. Zimą zmieniaj w pracy kozaki czy botki na półbuty. Wybieraj odpowiednie buty. To znaczy takie, które mają szersze noski i obcas nie za wysoki i nie za niski. Idealny ma 3-4 cm wysokości. Jeżeli masz płaskostopie poprzeczne lub podłużne, dopasuj do zakrytego buta wkładki i noś je. W płaskich butach ciężar ciała tak obciąża stopę, że utrudnione jest krążenie krwi, a w butach z obcasem ponad 5 cm dochodzi do blokady mięśni łydek i zastoju krwi w żyłach. Uprawiaj sport. Więcej ruszaj się i ćwicz, to poprawia krążenie i wzmacnia mięśnie. Wskazane są zwłaszcza skoki na skakance, a na leżąco tzw. rowerek i nożyce. Ćwiczenia wykonuj co najmniej po 10 minut dziennie. Wsiadaj na rower, pływaj, biegaj. Jeżeli tylko masz okazję, to maszeruj w terenie, a w domu po gumowym dywaniku z wyrostkami (tzw. jeżyk lub fakir). Dbaj o zdrowy ubiór. Zrezygnuj z noszenia obcisłej bielizny i spodni. Nie zakładaj skarpet czy samonośnych pończoch z mocnymi ściągaczami. Zmień dietę. Przejdź na niskokaloryczną dietę i zrezygnuj z produktów zawierających wysoko oczyszczone węglowodany (ciasta, słodycze). Jedz natomiast jak najwięcej produktów bogatych w błonnik (jest on w świeżych warzywach i owocach, pełnoziarnistym pieczywie). Do menu włącz również otręby - co najmniej łyżeczkę dziennie - i czosnek. Jedz paprykę, morele, wiśnie, w których są witaminy C i B6, uszczelniające ściany żył. Pij ok. 2 l dziennie niegazowanej wody mineralnej. Hartuj żyły. Rano i wieczorem weź przemienny prysznic. Zacznij od ciepłej wody, potem rób zmiany: ciepła – chłodna woda, i zakończ znowu ciepłą (ale nie gorącą) wodą. Ciepły natrysk powinien trwać 2-3 razy dłużej niż chłodny. Rób masaże nóg. Zwłaszcza przed snem i rano, zaraz po obudzeniu. Masuj nogi dłonią lub miękką gąbką w kierunku od palców stóp do pachwin (zawsze do serca). Wieczorem możesz wykonać masaż używając żelu lub maści.

błyszcząca skóra na nogach